Δημοσιεύματα



 16 Φεβρουαρίου 2014 

Εδώ Κως: Στη φυλακή της Κω

Μόνο το άκουσμα της λέξης φυλακή αρκεί για τους περισσότερους ανθρώπους να προκαλέσει άσχημους συνειρμούς ή ακόμα και πανικό στην σκέψη στέρησης της προσωπικής ελευθερίας. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε ακούσει περίεργες ιστορίες να συμβαίνουν εκεί ή έχουμε παρακολουθήσει κινηματογραφικές ταινίες που ενεργοποιούν το φόβο. Αν περάσει μάλιστα στο μυαλό καθενός η ιδέα του πόσο εύκολο είναι στις μέρες μας να βρεθεί έγκλειστος, έστω για χρέος λίγων ευρώ, η ανησυχία μεγαλώνει.

Ο εγκλεισμός από μόνος του αποτελεί βαρύτατη ποινή μιας και το αγαθό της ελευθερίας δεν αναπληρώνεται με τίποτα. Το να τιμωρείσαι όμως να κοιμάσαι στο πάτωμα, αγκαλιά με τις παντόφλες του διπλανού σου, δεν συνιστά απλώς τιμωρία αλλά κάτι πολύ περισσότερο.

Δυστυχώς, με λίγα λόγια, αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί, στον 5ο χρόνο του μνημονίου, στη Δικαστική Φυλακή Κω, στο μοναδικό «σωφρονιστικό κατάστημα» στο Νότιο Αιγαίο. Δάπεδο, άνθρωποι, στρώματα, σεντόνια και παντόφλες ένα πράγμα. Και δε φτάνει αυτό. Η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη αν αναλογιστεί οποιοσδήποτε ότι για κάθε 45-50 άτομα αναλογούν ένα μπάνιο και δύο τουαλέτες. Η αναμονή στην πρωϊνή ουρά μάλλον θυμίζει τις ουρές ανέργων στα γραφεία του ΟΑΕΔ. Η δυστυχία σε όλο το μεγαλείο της. Καθημερινή τυραννία ακόμα και για τα αυτονόητα.


Όταν, στο μακρινό 1937, στα πιο δύσκολα χρόνια της Ιταλοκρατίας, η Φασιστική διοίκηση της Δωδεκανήσου έβαζε το θεμέλιο λίθο για την ανέγερση της φυλακής σίγουρα δε φανταζόταν αυτό που γίνεται σήμερα στον ίδιο χώρο, στην Ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2014. Σε μια φυλακή που φτιάχτηκε για την, κατ’ ευφημισμό, φιλοξενία έως 45 ατόμων συνολικά, σε τρείς θαλάμους των 15, στριμώχνονται πλέον μέχρι και 150 άτομα. Ρεκόρ αριθμού κρατουμένων σημειώθηκε πριν λίγους μήνες όταν έφτασαν στον απίστευτο αριθμό των 155. Σε μια φυλακή που όταν κατασκευάστηκε μπορεί να βρίσκονταν έξω από την πόλη, σήμερα όμως έχει κυκλωθεί από τον αστικό ιστό, δίχως δυνατότητα επέκτασής της. 

Δεκάδες Τούρκοι και μερικοί Ιταλοί διακινητές μεταναστών, Έλληνες και αλλοδαποί κατηγορούμενοι για εμπορία ναρκωτικών, Πακιστανοί και Αφγανοί που βρέθηκαν παράνομα στη Χώρα, σκληροτράχηλοι Γεωργιανοί και αγαθοί Βορειοαφρικάνοι, όλοι μαζί, ο ένας πάνω στον άλλον. Μέσα σε όλα αυτά, αιτία καυγά, η νυχτερινή διαδρομή ενός εκάστου προς την τουαλέτα. Διότι δεν είναι απλό πράγμα να πας στην τουαλέτα μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες ελιγμού, να περνάς και να μη πατάς τα σεντόνια αυτού που κοιμάται στο πάτωμα, εκεί που στενεύει ο χώρος για τα στρώματα και περισσεύουν τα ανθρώπινα μέλη. Εκεί που μαζί με τις παντόφλες του απο κάτω συμπαρασύρεται και το κεφάλι του διπλανού. Εκεί που οι δαπεδούχοι εύχονται να αναχωρήσει κάποιος παλιός κρατούμενος όχι γιατί σκέφτονται την ελευθερία του αλλά για να καταλάβουν το κρεβάτι του, αφού η λίστα αναμονής τηρείται αυστηρά με βάση την παλαιότητα. Σκηνές κινηματογραφικής ταινίας αλλά τόσο πραγματικές. Πραγματικές και οδυνηρές για αυτούς που τις βιώνουν.

Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Παλαιότερα οι συνθήκες περιγράφονταν ως και ιδανικές για φυλακή. Τότε που οι τρείς θάλαμοι είχαν από δεκαπέντε κρεβάτια και οι τρόφιμοι, σχεδόν όλοι από νησιά της Δωδεκανήσου, με κοινές αφετηρίες και διαδρομές στις διηγήσεις τους. Αλλά και μετά, όταν αυξήθηκε ο αριθμός των τροφίμων και τα μονά κρεβάτια έγιναν διώροφα, ακόμα και τότε η κατάσταση ήταν ανεκτή. Λίγο η ελπίδα σύντομης αποφυλάκισης για τους περισσότερους, λίγο η έλλειψη ακραίων περιστατικών, λίγο η θετική στάση της διεύθυνσης και των περισσότερων υπαλλήλων, διαμόρφωναν μια εικόνα ηρεμίας, ανοχής και έστω κατ΄ανάγκη αλληλοσεβασμού.  Το μεγάλο πρόβλημα άρχισε όταν ξεκίνησαν αφίξεις κρατουμένων από την Αθήνα και ειδικά την τελευταία πενταετία που χάθηκε το μέτρο.


Έτσι λοιπόν, σ' αυτές τις συνθήκες, όπου η ιδιωτικότητα απουσιάζει εντελώς, το μόνο που μένει είναι η βοήθεια του ενός στον άλλον. Η κουβέντα με το γείτονα κι ας μη μιλάει άλλη γλώσσα από τη μητρική, η συμπάθεια και η κατανόηση, το κέρασμα ενός τσιγάρου σε αυτόν – και είναι πολλοί – που δεν έχει ούτε ευρώ στην τσέπη, που όλοι έχουν ξεχάσει την ύπαρξή του. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες υπάρχουν βέβαια και φωτεινές στιγμές. Είναι τότε που η φυλακή ανοίγει στον έξω κόσμο. Παραμονή και ανήμερα του Αγίου Φανουρίου που εορτάζει ο ναός της φυλακής. Κάθε Μεγάλο Σάββατο που οι κρατούμενοι παίζουν ποδόσφαιρο με αντίπαλο ομάδα παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της Κω. Όταν η δημοτική Φιλαρμονική παίζει τα κάλαντα. Όταν η Λέσχη Lion’s Κω δώρισε βιβλιοθήκη για τους κρατούμενους. Όταν έρχονται κεράσματα, συμβαίνει συχνά, από την κοινωνία της Κω, την Ιερά Μητρόπολη, Φορείς της Ρόδου και της Καλύμνου αλλά και τους Δικηγορικούς Συλλόγους Κω και Ρόδου. Όλοι αυτοί νοιάζονται αλλά δε μπορούν να κάνουν τίποτα παραπάνω.

Το να μιλήσεις για σωφρονισμό, για ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για σεβασμό στον συνάνθρωπο, σε τέτοιες συνθήκες, μάλλον μοιάζει σα κακόγουστο αστείο. Κυριολεκτικά τα λόγια χάνονται, συνθλίβονται από την τραγικότητα των καταστάσεων και δε μπορούν να αποδώσουν την πραγματικότητα. Όχι τόσο σε εικόνες, κυρίως σε συναισθήματα.  Διότι όπως καταγράφει και η επιστήμη της Ψυχολογίας, ο άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει την αιτία που τον έκανε να αισθανθεί άσχημα, δεν ξεχνάει όμως ποτέ το πόσο άσχημα ένιωσε. Αυτό τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.
 

 Εν τέλει παραμένει αναπάντητο το ερώτημα, για όλους όσοι βρίσκονται εκεί. Μπήκαν στη φυλακή επειδή τιμωρήθηκαν ή για να τιμωρούνται καθημερινά;




12 Φεβρουαρίου 2014

Ανταπόκριση από την δίκη στην Άμφισσα για την εξέγερση στις φυλακές Μαλανδρίνου το 2007



amfisa-1102Οι φυλακές, παρά τις αντιφάσεις των κρατουμένων, παρά τη διάχυτη υποταγή, παρά την φυσική καταστολή, το ξύλο, τους εξευτελισμούς, τα ψυχοφάρμακα εν αφθονία, παραμένουν πάντα ένα “καζάνι που βράζει”. Αυτό αποδεικνύεται από το νήμα των εξεγέρσεων και αναταραχών σε όλες τις ελληνικές φυλακές στο πέρασμα του χρόνου. Φυλακές Αλικαρνασσού 1990, Κορυδαλλός 1995, Πάτρα 1996, Κέρκυρα 1996, εξέγερση στο Μαλανδρίνο και σχεδόν όλες τις φυλακές της χώρας το2007, μαζική απεργία πείνας σε όλες τις φυλακές το 2008.

Τον Απρίλη του 2007 λοιπόν, δεσμοφύλακες χτυπούν τον αναρχικό Γιάννη Δημητράκη, κρατούμενο στις φυλακές Μαλανδρίνου. Το γεγονός αυτό αποτελεί την αφορμή για μια σειρά γεγονότων που ξεπερνούν κατά πολύ το πρόσωπο του Γιάννη Δημητράκη. Οι κρατούμενοι στις περισσότερες πτέρυγες του Μαλανδρίνου εξεγείρονται και ανεβαίνουν στις ταράτσες. 

συνέχεια του άρθρου εδώ

Αλλαγές στον τρόπο τοποθέτησης διευθυντών στις φυλακές

epithesi-fylakes
11/02/14 

Τροπολογία για να τοποθετούνται τέως δικαστικοί και τέως αστυνομικοί στις θέσεις των διευθυντών φυλακών θα καταθέσει ο υπουργός Δικαιοσύνης.

 
Στην κατάθεση τροπολογίας στη Βουλή αναμένεται να προχωρήσει άμεσα ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χαράλαμπος Αθανασίου, προκειμένου να τοποθετούνται διευθυντές των φυλακών τέως δικαστικοί και τέως αστυνομικοί.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Αθανασίου επιθυμεί, μετά τα γεγονότα με τον Χριστόδουλο Ξηρό, να μπορούν να τοποθετηθούν στα καταστήματα κράτησης, τέως δικαστικοί λειτουργοί καθώς και απόστρατοι της Ελληνικής Αστυνομίας που έχουν το βαθμό του ταξιάρχου και πάνω.

Πηγή: efsyn.gr

19 Ιανουαρίου 2014

 Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ «ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ» 



Πώς γεμίζουν οι ελληνικές φυλακές

Οι φυλακές γεμίζουν συνεχώς, ενώ όλα τα προβλεπόμενα εναλλακτικά μέτρα μένουν στα χαρτιά. Μοναδική διέξοδος στις προσωρινές κρατήσεις... η οικονομική άνεση των κατηγορουμένων, ενώ η φτώχεια οδηγεί ανθρώπους στα κάγκελα. 
Όλες  οι προσπάθειες αποσυμφόρησης των φυλακών στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και πάντα μετά από απελπισμένες κινήσεις ή και εξεγέρσεις κρατουμένων, ήταν περίπου εκ των προτέρων καταδικασμένες να αποτύχουν, πράγμα που έγινε. Στην Ελλάδα η τιμωρητική παράδοση ήταν, είναι και μάλλον θα συνεχίσει να είναι «όλοι μέσα». Όταν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες μείωναν και μειώνουν τις ποινές, καταργώντας ακόμα και την ποινή των ισοβίων ως ποινή που δεν συνάδει ούτε με τον σωφρονισμό ούτε με τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Δικαιοσύνη -και η σωφρονιστική πολιτική- στην Ελλάδα όλο και περισσότερο διολίσθαινε στην αυστηροποίηση, στον εγκλεισμό και στην κατασκευή νέων φυλακών που γέμιζαν σε χρόνο-μηδέν. 

συνέχεια του άρθου εδώ

ΑΡΧΕΙΟ