Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Καταγγελία της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων για την έμμεση παράταση της προφυλάκισης του Γ. Τσιρώνη πέραν του 18μηνου, μέσω της νέας πρακτικής του κατ' οίκον περιορισμού.


Ο Γρηγόρης Τσιρώνης συνελήφθη πριν δυόμισι χρόνια (στις 29/5/2015) μετά από δέκα σχεδόν χρόνια φυγοδικίας για την υπόθεση της υποτιθέμενης συμμετοχής του στην ληστεία της Εθνικής Τράπεζας στη Σόλωνος (τον Ιανουάριο του 2006) και σε σειρά άλλων υποθέσεων που αποδίδονταν στο αστυνομικό κατασκεύασμα των “ληστών με τα μαύρα”. Το μύθευμα των αστυνομικών μηχανισμών ωστόσο αποδομήθηκε έναν χρόνο αργότερα (τον Ιούνιο του 2016) στην δημόσια διαδικασία της δίκης και ο Τσιρώνης αθωώθηκε πανηγυρικά από όλες τις κατηγορίες μετά από 13 μήνες άδικης προφυλάκισης. Παρέμεινε όμως κρατούμενος για άλλους 18 μήνες, προφυλακισμένος αυτή τη φορά βάσει μιας δεύτερης και εξίσου αυθαίρετης δίωξης. Η δεύτερη αυτή δίωξη αφορά στην υπόθεση των “ληστών του Διστόμου” όπως την ονόμασαν τα αστυνομικά ρεπορτάζ και περιλαμβάνει κατά βάση μια σειρά από ανεξιχνίαστες ληστείες τραπεζών που έχουν διαπραχθεί σε όλη την ελληνική επικράτεια από το 2006 και οι οποίες τοποθετούνται ετσιθελικά κάτω υπό την “ομπρέλα” δράσης της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας.
Η υπόθεση αυτή, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα καινούριο εργαστήριο κατασταλτικών πειραματισμών που έχει στήσει η αντιτρομοκρατική και οι ειδικοί εφέτες ανακριτές και εισαγγελείς. Πρόκειται για μια αστυνομικό-δικαστική κατασκευή με μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό της πλειοψηφίας των κατηγορουμένων ότι υπήρξαν φυγόδικοι.
Η δίκη-μαμούθ της υπόθεσης, που θα ξεκινήσει στις 25/5/2018 -τρία σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη σχετική δίωξη- και προβλέπεται να διαρκέσει παραπάνω από 6 μήνες, κρατώντας σε μια άνευ προηγουμένου δικαστική ομηρία όλους τους κατηγορούμενους, περιλαμβάνει όλες τις αιχμές του καθεστώτος εξαίρεσης, από την πιο καταχρηστική ερμηνεία των -έτσι κι αλλιώς καταχρηστικών- άρθρων 187 και 187α μέχρι την πιο αντιεπιστημονική χρήση του dna ως στοιχείου σε ποινική δίκη, και την ποινικοποίηση προσωπικών, συγγενικών και συντροφικών σχέσεων.

Τα πρώτα δείγματα γραφής για το πώς συγκεκριμένοι δικαστικοί κύκλοι, που εξαρτούν την διατήρηση του σκοταδιστικού τους ρόλου από ένα ολοένα εντεινόμενο καθεστώς εξαίρεσης, έχουν επενδύσει σε αυτή την υπόθεση κατασταλτικών πειραματισμών, είναι η άρνηση του Συμβουλίου Εφετών να αποφυλακίσει όπως οφείλει τον Γ. Τσιρώνη και αντ' αυτού να του επιβάλλει το καινοφανές μέτρο του κατ' οίκον περιορισμού. Ενώ κατά το Σύνταγμα το ανώτατο όριο προφυλάκισης είναι οι 12 μήνες και σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 18, στην περίπτωση του Τσιρώνη όχι μόνο ξεπέρασε τους 30 μήνες αλλά επιπλέον επεκτείνεται επ' αόριστο και προεκτείνεται στο ίδιο του το σπίτι καθώς με το υπ’ αριθμ. 2295/2017 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών διατάχθηκε ο κατ’ οίκον περιορισμός του με συνοδεία και 24ωρη φύλαξη. Ένα εκδικητικό μέτρο που όπως καταγγέλλει με δελτίο τύπου ο συνήγορός του Κώστας Παπαδάκης δεν προβλέπεται καν από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ενώ έχει κριθεί από τη νομολογία ότι δεν αποτελεί περιοριστικό όρο, αλλά συνέχιση της στέρησης της ελευθερίας με άλλη μορφή.

Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων παρακολουθεί την εξέλιξη της υπόθεσης, και καταγγέλλει το κομμάτι αυτό της δικαστικής εξουσίας που αυθαιρετεί επινοώντας και επιβάλλοντας μέτρα που δεν προβλέπονται στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, στηρίζει το δίκαιο αίτημα του Γ. Τσιρώνη και τονίζει την κομβική σημασία που έχει για την διαφύλαξη των κατακτήσεων των κρατουμένων η άρση του καινοφανούς και αυθαίρετου αυτού μέτρου.  

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ





ΑΡΧΕΙΟ