Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Για τις ανάγκες των πολλών μέσα στις φυλακές

ΑΥΓΗ
15/07/2009
Του ΠΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ*

Όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαστε με τις φυλακές, έχουμε μιλήσει με εκατοντάδες, ίσως και με χιλιάδες κρατούμενες και κρατούμενους. Με πολλούς και πολλές από αυτούς έχουμε πλέον σχέση φιλίας, με κάποιους κάτι περισσότερο. Έχουμε γνωρίσει τα κελιά, τη καθημερινή ζωή μέσα στα μπουντρούμια. Έχουμε εξοικειωθεί με την παραβατικότητα της φτώχειας, με τους ανθρώπους της και ξέρουμε καλά ότι ο κυρ-Παύλος, για παράδειγμα, που μας παίρνει πού και πού τηλέφωνο, όταν του δανείζει συγκρατούμενός του τηλεκάρτα, είναι ο κανόνας μέσα στη φυλακή. Το άλλο, η παραβατικότητα του πλούτου, είναι η εξαίρεση.
Μόνο που ο κυρ-Παύλος δεν έγινε ποτέ πρωτοσέλιδο, ούτε καν είδηση στα ψιλά. Ένας απλός αριθμός μέσα στους χιλιάδες είναι… Οι άλλοι, όμως, έγιναν και πρωτοσέλιδο και επαναλαμβανόμενη πρώτη είδηση. Και ήταν μια ικανή αφορμή για να ενεργοποιήσει η Πολιτεία τα πονηρά της σχέδια. Να περιορίσει ακόμη περισσότερο τα έτσι κι αλλιώς ψαλιδισμένα δικαιώματα των κρατουμένων. Να φτιάξει μέσα σε τριάντα μέρες φυλακή υψίστης ασφαλείας, τύπου Γ, στα Γρεβενά, που θα αποτελεί φόβητρο και καθημερινό εκβιασμό για κάθε «κολασμένο». Να περικόπτει τις άδειες με τη νομιμοποίηση, πλέον, της κοινωνίας.
Μας δείχνουν το δέντρο και κάνουν πως δεν βλέπουν το δάσος. Μας δείχνουν τους τρεις, τους δέκα, τους δεκαέξι και κλείνουν τα μάτια στους χιλιάδες. Προσπερνούν την Χριστίνα Κυριμοπούλου, που από τα 13 της, στην πραγματικότητα παράνομα, κρατείται στις φυλακές ενηλίκων. Προσπερνούν τα πιτσιρίκια που τα έχουν βάλει σε αποθήκες, ξεχασμένα ακόμα και από τον Θεό. Προσπερνούν τη Σοφία, τη Ζέκα, την Ελένη, τον Τεφίκ, τον Βαγγέλη, τον Πάνο, τόσους και τόσες, αμέτρητες ψυχές, που στερούνται των στοιχειωδών δικαιωμάτων, που δεν έχουν όχι κινητό, αλλά ούτε κάρτα για να «κλέψουν» μια φωνή απ΄ έξω, για να πάρουν μια ανάσα.
Το καθεστώς της απαγόρευσης γεννά την παρανομία και τη διαφθορά. Ένας φαύλος κύκλος. Όσο απαγορεύουν τόσο θα μεγαλώνει η ζήτηση, η διαπλοκή και ο παράνομος τζίρος μέσα στη φυλακή. Αν η Πολιτεία δεν θέλει (γιατί άραγε;) κινητά μέσα στις φυλακές, ας τοποθετήσει σταθερά για να μπορούν οι κρατούμενοι να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο απερίσπαστα. Άλλωστε, ο σωφρονιστικός τους κώδικας είναι σαφής. Ο κρατούμενος στερείται μόνο της ελευθερίας του, τίποτα άλλο. Και αν θέλουν να σταματήσουν τον χρηματισμό, ας τηρούν τον νόμο, ας πάψουν να αυθαιρετούν, ας δίνουν άδειες όταν οι κρατούμενοι, με βάση τον νόμο, τις δικαιούνται. Αλλά δεν το κάνουν γιατί το σύστημά τους βασίζεται στον φόβο και την τιμωρία. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης μπορεί, θεωρητικά έστω, να συζητάει τα πάντα εκτός από τα πειθαρχικά. Εκεί βασίζονται. Εξ ου και η φράση τους «χωρίς ποινές και φόβο δεν υπάρχει φυλακή». Η πειθαρχία, η απόλυτη πειθαρχία, που οδηγεί, όχι βέβαια στον σωφρονισμό, αλλά στην ψυχολογική και φυσική εξόντωση, είναι ο πυρήνας της πολιτικής τους. Και αυτή η πολιτική δίνει σήμερα τους καρπούς της, χαλασμένους, σάπιους, δηλητηριασμένους…
Αλλά εμείς θα μιλάμε για την Χριστίνα και θα θυμόμαστε την Κατερίνα Γκουλιώνη. Θα μιλάμε για τον Τεφίκ, που έχει να πάρει άδεια 17 ολόκληρα χρόνια, και θα θυμόμαστε τον 15χρονο Ματιέα, που κρεμάστηκε μέσα στο κελί του. Θα μιλάμε για την Ζέκα, που θεωρούν ότι έχει πλούσιο συναισθηματικό κόσμο και άρα (άκουσον, άκουσον) δεν δικαιούται άδειας και θα θυμόμαστε τον Φώτη που του στέρησαν το δικαίωμα να πεθάνει στο σπίτι του. Θα μιλάμε και θα παλεύουμε για τους «φτωχοδιάβολους», για τους «άσημους», για τους πολλούς, για τους πάρα πολλούς.
* Ο Πάνος Λάμπρου είναι δημοσιογράφος στην "Εποχή".

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=475733

ΑΡΧΕΙΟ