Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Φυλακές: Μαζική απεργία πείνας

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/11/2008
Κύμα αλληλεγγύης στους κατα...ραμμένους
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ


Με μαζική απεργία πείνας συνεχίζεται ο αγώνας των κρατουμένων, που άρχισε την περασμένη βδομάδα, για ανθρώπινη μεταχείριση και σεβασμό στα δικαιώματά τους: παίρνοντας τη σκυτάλη από τους 8.000 φυλακισμένους που ξεκίνησαν αποχή από το συσσίτιο, 3.311 κρατούμενοι σε σύνολο 12.000, δηλαδή σχεδόν ο ένας στους τέσσερις έγκλειστους, ζητούν με αυτόν τον τρόπο από την πολιτεία να αναλάβει άμεσα τις ευθύνες της, να σταματήσει τις αυθαιρεσίες σε βάρος τους και να σεβαστεί τα όσα υπάρχουν στα νομικά κείμενα αλλά δεν εφαρμόζονται. Ακόμη 17 κρατούμενοι στις φυλακές των Τρικάλων, σύμφωνα με πληροφορίες, έραψαν το στόμα τους σφραγίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη διαμαρτυρία τους.

Παράλληλα, οι κινητοποιήσεις των κρατουμένων πλαισιώνονται με εκδηλώσεις αλληλεγγύης.

Συναυλία

*«Οι κρατούμενοι δεν είναι μόνοι τους» είναι το μήνυμα της συναυλίας αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους κρατούμενους ενάντια στη σωφρονιστική βαρβαρότητα που διοργανώνει απόψε στις 7 μ.μ. στα Προπύλαια η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Στη συναυλία συμμετέχουν οι Γ. Αγγελάκας, Φ. Δεληβοριάς, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Π. Παυλίδης και Β-Movies, Ζ. Πιλαλί, Μ. Φάμελος, Ελελεύ, Locomondo, Magic De Spell, Ρόδες και Flaco.

* Να αναλάβει τις ευθύνες της και να ικανοποιήσει άμεσα τα δίκαια αιτήματα των κρατουμένων κάλεσε την κυβέρνηση η Συντονιστική Επιτροπή Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδας, εκφράζοντας τη συμπαράστασή της στον αγώνα τους και στηλιτεύοντας το γεγονός ότι «στο αίτημα της κοινωνίας για λιγότερους φυλακισμένους η κυβέρνηση απαντά, δυστυχώς, με περισσότερες φυλακές». Καλεί ακόμη τους δικαστικούς λειτουργούς να φέρονται με μέτρο και αναλογικότητα κατά την απαγγελία των ποινών και των προφυλακίσεων.

* Συζητήσεις διοργάνωσε η ομάδα «Κραυγή ελευθερίας» σε Αθήνα και Ιωάννινα και ηχογραφημένες συνομιλίες με κρατουμένους με κεντρικό σύνθημα «άμεση δράση σήμερα για μια κοινωνία χωρίς φυλακές αύριο».

«Ο αγώνας όλων είναι ο μόνος δρόμος στο αδιέξοδο που φτάσαμε, στα σύγχρονα κολαστήρια των ελληνικών φυλακών και των σύγχρονων βασανιστηρίων που, αντί να σωφρονίζουν, εκδικούνται κατά συρροήν ώστε να μας εξοντώσουν ψυχικά και σωματικά χάρη στις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες που ζούμε», διεμήνυσε ο κρατούμενος Μιχάλης Μακρυγιάννης.

«Είναι η πρώτη φορά που οργανωθήκαμε σε τέτοια έκταση. Η διαδικασία είναι πολιτική υπό την έννοια του πολίτη με δικαιώματα. Τώρα είναι η ώρα», είπε ο Βαγγέλης Πάλλης μιλώντας μέσα από τις φυλακές, ο οποίος ανέλυσε τα αιτήματα των κρατουμένων:

«Εξευτελισμός»

«Να μας καταδικάζει δίκαια η πολιτεία και να εκτίουμε την ποινή μας χωρίς να πρέπει να θίγεται η αξιοπρέπειά μας, να ταπεινωνόμαστε και να εξευτελιζόμαστε καθημερινά. Ολα αυτά μαζεμένα μας βγάζουν οργή... Δεν μπορεί το υπουργείο να γυρίζει την πλάτη του σε όσα συμβαίνουν. Υπάρχει πολλή φτώχεια στη φυλακή γιατί όταν φυλακίζεται ένας άνθρωπος, φυλακίζεται και η οικογένειά του και ο κοινωνικός του περίγυρος... Το έχει πει και το Σύνταγμα, ότι όταν κάποιου θίγεται η αξιοπρέπειά του, πρέπει να εξεγείρεται. Με πήγανε στη φυλακή Τρικάλων να εκτίσω ποινή: σε 100 τετραγωνικά, με 67 συγκρατούμενους, 40 κρεβάτια και 27 άτομα να κοιμούνται στο πάτωμα. Με μία τουαλέτα κι ένα μπάνιο και να πρέπει να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας το πρωί ποιος θα πρωτοπάει όταν μας άνοιγαν οι φύλακες. Επειδή το σύστημα δεν έχει προβλέψει τα 6 τετραγωνικά ανά κρατούμενο. Και με καλούνε να τους εξηγήσω γιατί έπραξα το αυτονόητο, έσπασα την πόρτα, γκρέμισα τα κάγκελα, να τους εξηγήσω ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να εκτίσει ποινή σε αυτές τις συνθήκες χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του...».

Εξοντωτικές ποινές

Στις εξοντωτικές ποινές της δικαστικής αυθαιρεσίας αναφέρθηκε η δικηγόρος Γιάννα Κούρτοβικ -χαρακτηριστικό είναι ότι το 60% των κρατουμένων έχει ποινές κάθειρξης- αλλά και στο πρώτο αίτημα των κρατουμένων, το οποίο είναι η κατάργηση των πειθαρχικών που σημαίνει ποινή πάνω στην ποινή και λειτουργεί ως μέσο εκβιασμού, ελέγχου, χειραγώγησης και καταστολής κάθε φωνής αντίστασης και αξιοπρέπειας. Αναφέρθηκε στον πρωτόγνωρο αγώνα των κρατουμένων γύρω από συγκεκριμένα αιτήματα, τα οποία είναι υλοποιήσιμα, πολλά έχουν προταθεί και από θεσμικούς φορείς της πολιτείας και εναπόκειται στο υπουργείο Δικαιοσύνης η άμεση υιοθέτησή τους.

«Κατάργηση»

Η κατάργηση της φυλακής ως αναχρονισμός για τον νομικό και πολιτικό πολιτισμό δεν είναι ουτοπία, υποστήριξε στην ίδια εκδήλωση ο καθηγητής Βασίλης Καρύδης, θυμίζοντας ότι αδύνατη θεωρούνταν κάποτε και η κατάργηση της θανατικής ποινής ή των βασανιστηρίων. «Ενας θεσμός που αποδεικνύεται τόσο ανθεκτικός παρά την οξύτατη κριτική που υφίσταται σχεδόν από τη γέννησή του σημαίνει ότι χρησιμεύει στην υφιστάμενη κοινωνικο-οικονομική δομή. Αυτό υποστήριζαν, άλλωστε, οι ριζοσπάστες θεωρητικοί πριν από σαράντα χρόνια... Δεν ξέρω κατά πόσον αυτό μπορεί σήμερα να σταθεί. Προσωπικά θεωρώ ότι η φυλακή δεν θα αργήσει να βρει τη θέση της στο μουσείο της ποινικής καταστολής, δίπλα στην γκιλοτίνα και τις μηχανές των βασανιστηρίων...».

«Θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα»

«Εχει έρθει η ώρα να ζητήσουμε τον λόγο γιατί η θεσμική ρητορική περί δικαιωμάτων καταστρατηγείται τόσο απροκάλυπτα, μάλιστα χωρίς καμία πολιτική ή άλλη συνέπεια», είπε ακόμη ο καθηγητής, επικαλούμενος τη ρήση του Ηλία Ηλιού σε πολύ δύσκολες εποχές, στις αρχές της δεκαετίας του '60, «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα», εννοώντας ότι οφείλουμε να πιέζουμε τους θεσμούς να τηρούν τη νομιμότητα και όσα επικαλούνται: «Να τους θέτουμε πολύ συγκεκριμένα προ των ευθυνών, να δείξουν τις όποιες προθέσεις τους, να μη μας δουλεύουν σε τελευταία ανάλυση. Για παράδειγμα, το Κεντρικό Επιστημονικό Συμβούλιο Φυλακών (ΚΕΣΦ) έχει σοβαρές αρμοδιότητες, έστω με γνωμοδοτικό χαρακτήρα, για τη σωφρονιστική και αντεγκληματική πολιτική. Δεν είχε φανεί πουθενά μέχρι σήμερα να μας πει τι γίνεται στις φυλακές, τι γίνεται με τις φυλακές. Και εμφανίστηκε προχθές, προφανώς κατ' απαίτηση του υπουργού, για να μας πει τι; Οτι τα περισσότερα αιτήματα είναι αόριστα! Λες και πρόκειται για το Ειρηνοδικείο Αγρινίου που δικάζει αγωγή εργολάβου και λέει "δεν περιγράφεις με ακρίβεια τα πλακάκια". Αν είναι δυνατόν!».

Επισήμανε ότι «η αιχμή ενός κινήματος με αξιώσεις σοβαρότητας πρέπει σταθερά να κινείται στην κατεύθυνση της αποδυνάμωσης, του μαρασμού, της απαξίωσης στη συλλογική κοινωνική συνείδηση αυτού του αναχρονιστικού βάρβαρου θεσμού». Κι έδωσε απτά παραδείγματα για τη διεκδίκηση της νομιμότητας μέσα από τα αιτήματα των κρατουμένων:

«Απολύσεις»

«Η απόλυση με όρους δεν αποτελεί "ευεργέτημα", όπως συνήθως οι ίδιοι οι κρατούμενοι λένε. Είναι εναλλακτικός τρόπος έκτισης της ποινής αντί του εγκλεισμού. Είναι σωφρονιστικό μέτρο, σωφρονιστικός θεσμός. Η χωρίς διακρίσεις και σε μεγάλη κλίμακα εφαρμογή του είναι υποχρέωση για τη διοίκηση, οφειλή στον νομικό μας πολιτισμό. Οπως η αποδοχή του αιτήματος για την περικοπή των ποινών αποτελεί την έμπρακτη "αποζημίωση" εκ μέρους της πολιτείας για τη σώρευση επιπρόσθετων δεινών -πέραν του περιορισμού της ελευθερίας- στους κρατουμένους λόγω των φρικτών συνθηκών κράτησης, για τις οποίες έχει την απόλυτη ευθύνη, ενάντια στο Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις που έχει κυρώσει αλλά δεν σέβεται». *

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=13491264

ΑΡΧΕΙΟ