Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Ομιλία Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στην αποψινή συναυλία

(Δημοσιεύουμε την ομιλία του μέλους της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, Ρόζας Κοβάνη, η οποία θα διαβαστεί στη συναυλία αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων, απόψε στα Προπύλαια, στις 8 μμ)

Κρατούμενοι αδέρφια μας
Αυτή η μέρα, αυτές οι μέρες είναι δικές σας. Σήμερα μιλάμε για σας, τραγουδάμε για σας, τους σχεδόν πέντε χιλιάδες απεργούς πείνας, τους πάνω από τέσσερις χιλιάδες που απέχουν απ’ το συσσίτιο στις φυλακές όλης της χώρας, δίνοντας αγώνα ζωής και αξιοπρέπειας.
Η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές, το ξέρουμε όλοι, είναι επιεικώς τραγική.
Στα τηλέφωνα της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των κρατουμένων φτάνουν καθημερινά καταγγελίες για ανθρώπους που κοιμούνται στο τσιμέντο, ανάμεσα σε ποντίκια, χωρίς νερό για να πιουν και να πλυθούν. Οι ίδιοι οι κρατούμενοι και οι συγγενείς τους μιλούν για σωφρονιστικούς υπαλλήλους που εξευτελίζουν, εκμεταλλεύονται, βασανίζουν, για γιατρούς που δεν υπάρχουν ή απλώς αδιαφορούν φορτώνοντας τους φυλακισμένους με ψυχοφάρμακα.
Πώς να ξεχάσουμε τους τέσσερις ανθρώπους που κάηκαν ζωντανοί και αβοήθητοι στη Δ΄ πτέρυγα του Κορυδαλλού το 2006;
Πώς να ξεχάσουμε τον 16χρονο που μας πήρε τηλέφωνο για να μας πει ότι πνίγεται μαζί με άλλους τρεις «απείθαρχους» ανήλικους σε ένα μικρό κελί του ψυχιατρείου στον Κορυδαλλό χωρίς πόρτα στην τουαλέτα;
Πώς να ξεχάσουμε τη Φωτεινή που στα 22 της άκουσε, ψύχραιμη και χαμογελαστή όπως πάντα, έναν ανάλγητό αδιάφορο δικαστή να τη στέλνει εννιά χρόνια φυλακή για την κλοπή μιας τσάντας;
Πώς να ξεχάσουμε τον Γιάννη που μόλις αποφυλακίστηκε ήρθε στην πρωτοβουλία, αλλά ύστερα από 27 χρόνια φυλακή δεν άντεχε έξω και πέθανε πριν λίγους μήνες από ηρωίνη στο κελί του;
Θα χρειαζόμασταν πολλές ακόμα ώρες και πολύ γερά στομάχια για να τα πούμε όλα. Κι άλλωστε τι νόημα θα είχε. Οι ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά: εκδίκηση, αδιαφορία, αναλγησία, βαρβαρότητα.
Όμως οι κολασμένοι των ελληνικών φυλακών αποφάσισαν ότι δεν έχουν άλλη υπομονή. Την περασμένη Δευτέρα, 8.000 κρατούμενοι και κρατούμενες από 22 φυλακές της χώρας κατέθεσαν τα δελτία τους και αρνήθηκαν να πάρουν φαγητό από το συσσίτιο μέχρι να δικαιωθούν τα αιτήματά τους. Η κινητοποίηση ετοιμαζόταν καιρό, όμως το νούμερο ακούστηκε απίστευτο ακόμα και σ’ αυτούς που παρακολουθούσαν τα πράγματα από κοντά. Ακόμα πιο εντυπωσιακή η συμμετοχή στην καθολική απεργία πείνας που ξεκίνησε την προηγούμενη Πέμπτη και απλώνεται σαν ντόμινο στις φυλακές όλης της χώρας. Μια απεργία πείνας με πρωτοφανή μαζικότητα και δυναμική για τα ελληνικά και διεθνή δεδομένα. Τέσσερις χιλιάδες οκτακόσιοι άντρες, γυναίκες και ανήλικοι λένε τα τελευταία στοιχεία.
«Ούτε ψωμί, πετάξαμε και τις κονσέρβες απ’ τα κελιά». «Σήμερα στα Τρίκαλα έραψαν το στόμα τους στην κυριολεξία»
Οι φωνές των κρατουμένων φτάνουν σ’ εμάς για πρώτη φορά τόσο δυνατές, ενωμένες και αποφασισμένες.
«Είμαστε οι ανήλικοι κρατούμενοι των φυλακών Βόλου», μας λένε. «Κανένας μας δεν βγαίνει από τους θαλάμους. Θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους. Σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας»
«Δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω. Είναι η πρώτη φορά που υπάρχει τόσο μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης. Είμαστε ενωμένες», λένε οι γυναίκες από τα Διαβατά.
«Έχουμε αρχίσει απεργία πείνας από την πρώτη μέρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρει κανένας μας τροφή. Θα συνεχίσουμε μέχρι να νικήσουμε».
«Τι γίνεται έξω; Υπάρχει περίπτωση να δεχτεί τα αιτήματά μας ο υπουργός; Εμείς θα συνεχίσουμε. Τώρα πια δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω»

Δεν κάνουν πίσω, γιατί τα αιτήματά τους και ανθρώπινα είναι, και εφικτά, και πάνω απ’ όλα δίκαια. Ζητάνε να μην τους φέρονται σαν ζώα, ζητάνε να μην τους στερούν τις άδειες, ζητάνε να μην τους εκδικούνται με πειθαρχικά, ζητάνε λιγότερο εξοντωτικές ποινές, με την υιοθέτηση της περίφημης κοινοτικής οδηγίας 757 και την κατάργηση των 4/5 για τις υποθέσεις ναρκωτικών, ζητάνε να ενταχθούν οι τοξικοεξαρτημένοι σε θεραπευτικά προγράμματα, ζητάνε να μην τους πετάνε δεμένους πισθάγκωνα σε βρόμικες κλούβες για να τους μεταφέρουν από φυλακή σε φυλακή, ζητάνε αληθινή περίθαλψη κι όχι ψυχοφάρμακα. Ζητάνε να μην στοιβάζονται πέντε πέντε στα κελιά, αλλά δεν θέλουν τις καινούργιες φυλακές τύπου F όπου η υγρασία και τα ποντίκια αντικαθίστανται από κάμερες και διαρκή επιτήρηση.
Δεν κάνουν πίσω κι ας περιφέρουν οι φύλακες προκλητικά ταψιά γεμάτα φαγητό έξω απ’ τα κελιά τους. Κι ας εκφοβίζουν αυτούς που θεωρούν υποκινητές και ας προσπαθούν με απειλές και «φιλικές κουβεντούλες» να τους διασπάσουν.
Στο δίκαιο αγώνα τους οι κρατούμενοι μας χρειάζονται όλους και όλες μαζί τους. Μας χρειάζονται για να γεμίσουμε με τις δικές μας φωνές την εκκωφαντική σιωπή των καναλιών που φαίνεται πως δεν θεωρούν σημαντική είδηση 5000 ανθρώπους που πεινάνε διεκδικώντας τα αυτονόητα. Δεν τους βολεύει, βλέπετε, μια πραγματικότητα που διαψεύδει την κοινώς παραδεκτή εικόνα του αγριμιού που έχει ανάγκη το κλουβί του κάθε τόσο θυμώνει και δαγκώνει το χέρι που το ταΐζει.
Οι κρατούμενοι μας χρειάζονται για να σπάσουμε μέσα στην ίδια την κοινωνία την αντίληψη ότι η φυλακή είναι κάτι μακριά από μας, δεν μας αγγίζει, δεν μας αφορά. Να πούμε σε όλους ότι στη φυλακή είναι τα παιδιά μας, οι γείτονες, οι φίλοι μας, οι σύντροφοί μας και γιατί όχι εμείς, και δεν μπορούμε να γυρίζουμε την πλάτη είτε από ενοχή, είτε από βιασύνη, είτε από αδιαφορία στο διαρκές έγκλημα που συντελείται εκεί μέσα. Να πούμε σε όλους ότι σε τέτοιες στιγμές δεν χωράνε λογικές του τύπου «εδώ ο κόσμος χάνεται». Γιατί αυτός ο αγώνας δίνεται εδώ και τώρα, από τα ίδια τα υποκείμενα και όχι εξ ονόματός τους, και πρέπει να κερδηθεί.
Οι κρατούμενοι μας χρειάζονται για να νικήσουν. Όσοι είμαστε απόψε εδώ, λοιπόν, ας λειτουργήσουμε ως πολλαπλασιαστές, ως ενοχλητικοί πολλαπλασιαστές της φωνής των απεργών πείνας, που δεν θ’ αφήσουν κανέναν να τους ξεχάσει μόνους στα κελιά τους. Κι αν δεν μπορούμε πάντα να είμαστε όλοι μαζί, ας το κάνουμε όπως μπορεί και θέλει ο καθένας, αλλά ας το κάνουμε. Για να μπορούμε να κοιτάξουμε τους αγωνιζόμενους συνανθρώπους μας στα μάτια και να τους πούμε:
Αδέρφια μας, είμαστε μαζί σας. Δεν κάνετε πίσω. Δεν θα κάνουμε πίσω κι εμείς. Όλοι μαζί, εσείς από μέσα κι εμείς απέξω, θα αναγκάσουμε τον υπουργό να υποχωρήσει. Όλοι μαζί θα αμφισβητήσουμε στην πράξη αυτό που τόσο πολύ παλεύουν να μας πείσουν: ότι η φυλακή είναι ανίκητη. Όλοι μαζί θα βάλουμε μια στροφή ακόμα στο δρόμο που οδηγεί σε μια κοινωνία χωρίς φυλακές και ανθρωποφύλακες.

Θα νικήσουμε γιατί έτσι πρέπει!

ΑΡΧΕΙΟ