Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

«Η "υγιής" κοινωνία θέλει να αποβάλει τα ταξικά απόβλητα που η ίδια έχει δημιουργήσει»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/09/2008

Φάκελος
Γυναικείες φυλακές

ΜΑΡΤΥΡΙΑ
«Η "υγιής" κοινωνία θέλει να αποβάλει τα ταξικά απόβλητα που η ίδια έχει δημιουργήσει»

Σου κάνουνε τον έλεγχο για να μην πιεις τα δικά σου ναρκωτικά γιατί μόλις μπεις φυλακή και δικτυωθείς πίνεις». Η Ευγενία βρέθηκε πριν από λίγα χρόνια, όταν ήταν τοξικομανής, στη φυλακή. Τι την ενόχλησε περισσότερο; «Το ψάξιμο, πρωκτικά και κολπικά, για να δουν αν μεταφέρεις τίποτα. Κι ας έχουν μηχάνημα ανίχνευσης...».

Ταπείνωση χειρότερη στην Ασφάλεια: «Εκεί σε ψάχνουν άντρες, δεν πιστεύω ότι ολόκληρη Γενική δεν έχει γυναίκες...».

Υπερπληθυσμός στην πτέρυγα των τοξικομανών και «καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Καμία μα καμία. Οι γυναικολογικές εξετάσεις που πρέπει να γίνονται δεν γίνονταν ποτέ. Δυστυχώς, πάρα πολλά κορίτσια πάσχουν από σοβαρά γυναικολογικά προβλήματα, πέρα από AIDS και ηπατίτιδα, δεν έχουν καμία περίθαλψη και παθαίνουν καρκίνο. Αρκετές επειδή δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη παιδεία δεν γνωρίζουν καν ότι είναι άρρωστες, δεν υπάρχει ενημέρωση».

Την είχε σοκάρει ότι υπήρχαν έγκυες γυναίκες που έμεναν αβοήθητες μέσα, «γυναικολόγος έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε» και η μεταφορά σε νοσοκομείο, ακόμη κι όταν οι γυναικείες φυλακές ήταν στον Κορυδαλλό, ήταν πολύ δύσκολη. Αλλά οι κρατούντες δεν ανησυχούσαν. Είχαν βρει την «πανάκεια»: «Αυτό που δίνανε με τις χούφτες ήταν τα φάρμακα, ψυχοφάρμακα παίρναμε όλες, ασχέτως με το πρόβλημά μας και ασχέτως με τα χρόνια που είχαμε στη χρήση. Εμένα ο οργανισμός μου ήταν καθαρός, είχα λίγα χρόνια στη χρήση και θα μπορούσα με μια απλή ψυχολογική υποστήριξη να απεξαρτηθώ όπως έγινε μετέπειτα, αφού βγήκα από τη φυλακή. Ομως έπαιρνα ψυχοφάρμακα βαριά, ταβόρ, λεξοτανίλ, υπνοσεντόν συν ένα ψυχοφάρμακο που δεν θυμάμαι πώς το λένε: αυτό το κοκτέιλ το παίρνεις μαζί. Ησουν φυτό, παρέλυε όλο σου το σώμα, δεν μπορούσες να γυρίσεις το κεφάλι, σου δημιουργούσε πολύ γρήγορα εξάρτηση. Υποτίθεται ότι τα παίρνεις για να ηρεμήσεις από τα στερητικά της ηρωίνης και στις δύο βδομάδες πάνω έχεις χειρότερα στερητικά. Αν δεν το 'παιρνες, υπέφερες, δεν μπορούσες να ελέγξεις το σώμα σου, οπότε αναγκαστικά το ζήταγες. Δεν ξέρω κατά πόσο έχεις την επιλογή να μην το πάρεις».

Πενία τέχνας κατεργάζεται: «Τα ψυχοφάρμακα, αν δεν τα πίναμε εμείς, τα δίναμε σε κάποιες άλλες για να βγάζουμε τα απαραίτητα, δηλαδή στη φυλακή, αν δεν έχεις χρήματα, πρέπει να βρεις κάποιους άλλους τρόπους για να έχεις τα τσιγάρα σου, χαρτί, οδοντόβουρτσα, τηλεκάρτα, σερβιέτες».

Είχες καμία βοήθεια όταν αποφυλακίστηκες;

«Κανένας δεν με είχε ενημερώσει αν υπάρχει κάτι. Μόλις βγήκα βρέθηκα στον δρόμο με όλη τη σημασία της λέξεως, κοιμόμουν στα παγκάκια...».

Τι ήθελες να ξεχάσεις όταν βγήκες από τη φυλακή;

«Δεν ήθελα να ξεχάσω τίποτα, γιατί αν δεν ζούσα αυτή την εμπειρία, ίσως όλα τα υπόλοιπα να μου φαίνονταν ασήμαντα. Ισως να μου ήταν τελείως ασήμαντο το πόσο σπουδαίο είναι να ζεις, με πολύ λίγα πράγματα, και να παλεύεις και να αγωνίζεσαι...».

Τι δεν θα ξεχάσεις με τίποτα;

«Αυτή την αλληλεγγύη μεταξύ δύο ανθρώπων που έχουν το ίδιο πρόβλημα, είναι κάτι που δεν μπορείς να το βρεις έξω...».

Αν γνωρίζουμε λίγα για τις φυλακές, για τις γυναικείες δεν γνωρίζουμε τίποτα. Η Ευγενία τραβά λίγο το παραπέτασμα. «Οι περισσότερες γυναίκες εγκαταλείπονται, εκτός αν είναι εργαλείο στον άνδρα: αν οι λόγοι που έχει οδηγηθεί στη φυλακή είναι η πορνεία. Είναι χοντρό για την ελληνική κοινωνία να γνωρίζει ο περίγυρος ότι η γυναίκα σου είναι φυλακή. Πρώτα πρώτα δεν την αποδέχεται η ίδια η οικογένεια».

Και αν οι εγκληματολόγοι ισχυρίζονται βάσιμα ότι στις φυλακές της νέας τάξης στοιβάζονται τα ευάλωτα οικονομικά κοινωνικά στρώματα, ωστόσο έχει και η φυλακή την ταξικότητά της: «Αυτές που είναι για οικονομικό έγκλημα είναι σε άλλη πτέρυγα απ'τις τοξικομανείς και συνήθως δεν είχαμε επικοινωνία, μας σνομπάριζαν κι επειδή έχουν και χρήματα έξω τις είχαν σε καλύτερη κατάσταση, σε θάλαμο για 20 άτομα κρατούσαν δύο-τρεις και εμείς μέναμε σε κελιά για έναν τέσσερις μαζί».

Δραστηριότητες ανύπαρκτες, ούτε δέκα μεροκάματα για πάνω από εξακόσιες γυναίκες. «Τι τα θες. Και από το πρωί μέχρι το βράδυ να σε είχαν κλεισμένο σε ένα δωμάτιο με ωραία χρώματα, με ποίηση και μουσική και μέσα στην καλλιτεχνική δραστηριότητα και φωτεινά παράθυρα, αλλά από αυτά τα παράθυρα να μην μπορείς να βγεις έξω και να μένεις εκεί μέσα, πάλι μούδιασμα θα νιώσεις, γιατί είσαι έγκλειστος». Απελπισία που γνωρίζει μόνο αυτός που είναι μέσα. Μας περιγράφει πώς σφάζονταν για να βγουν «έστω τα λίγα μέτρα μέχρι απέναντι το ψυχιατρείο κι ας ήταν στην κλούβα συνοδεία ανθρωποφυλάκων και μπάτσων, για λίγα λεπτά στον έξω κόσμο. Κι όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, αυτή ήταν μια αίσθηση ελευθερίας...».

Οσο για τους έγκλειστους; «Οι τοξικομανείς φυσικά και δεν πρέπει να είναι μέσα και είναι και πολλοί άλλοι άνθρωποι στη φυλακή που ούτε και αυτοί θα έπρεπε να είναι. Είναι για να συντηρείται το σύστημα, δικηγόροι, γιατροί, πραγματογνώμονες, δικαστές, Αστυνομία...».

Τι λες για τη μεταφορά των φυλακών στη Θήβα;«Η υγιής κοινωνία θέλει να αποβάλει τα ταξικά απόβλητα, τα οποία η ίδια έχει δημιουργήσει. Δεν έχει λυθεί ποτέ το ζήτημα ανοίγοντας καινούργιες φυλακές. Σε κάθε καινούργια φυλακή που ανοίγει βρίσκεις άλλους τόσους να βάλεις μέσα. Βέβαια, κάποιοι θα δουλέψουν και θα ωφεληθεί ο "αγαπητός" κλάδος των ανθρωποφυλάκων. Κατά τα άλλα, καλύπτουμε το πρόβλημά μας, κλείνουμε τα μάτια».

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.09.2008,id=67858600

ΑΡΧΕΙΟ