Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

Η οδυνηρή εμπειρία της δικαιοσύνης

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/09/2008

Φάκελος
Γυναικείες φυλακές

Η οδυνηρή εμπειρία της δικαιοσύνης

Πέρα από την ανάδειξη της ενδοοικογενειακής βίας ως καμβά για την τέλεση εγκλήματος κατά της ζωής από γυναίκες, υπάρχουν και άλλα σημεία στις μελέτες: οι γυναίκες κρατούμενες έφεραν έντονη την οδυνηρή εμπειρία του μηχανισμού απονομής ποινικής δικαιοσύνης.

Οι περισσότερες κρατούμενες υποστηρίζουν ότι οι ποινές τους είναι κατά πολύ αυστηρότερες από τις αντίστοιχες των ανδρών για ανάλογης σοβαρότητας αδικήματα. Αναφέρουν ότι αδικήθηκαν από τα δικαστήρια, θεωρούν πρόβλημα την παρουσία γυναικών δικαστών στην έδρα, καθώς και τη σχεδόν πάντα αρνητική προβολή του θέματος από τα ΜΜΕ. Θεωρούν πως επειδή είναι γυναίκες αντιμετωπίζονται επιβαρυντικά από δικαστήρια, «κοινή γνώμη», ΜΜΕ.

Στη διατριβή γίνεται μνεία και για τα παιδιά τους όταν έχουν τον ένα γονιό «στο χώμα» και τον άλλο «στη φυλακή»: έχοντας στην ουσία χάσει και τους δύο γονείς, βρίσκονται αντιμέτωπα με διάφορα παρεπόμενα, όπως είναι η ιδέα της «μαμάς - δολοφόνου - συζυγοκτόνου», οι επικρίσεις των ΜΜΕ για τη μητέρα τους, τα σχόλια για την οικογενειακή τους ζωή, τα πειράγματα στο σχολείο.

«Η κοινωνική κατακραυγή είναι πιο έντονη όταν έχουμε γυναικεία παραβατικότητα. Ακόμη και σημειολογικά στα δελτία ειδήσεων η φρασεολογία είναι πιο αυστηρή. Υπάρχει ας πούμε μια ηθικού τύπου κατακραυγή, σαν να επιτρέπεται στους άντρες να είναι βίαιοι ή παραβατικοί, κάτι που στις γυναίκες είναι ανεπίτρεπτο. Το στερεότυπο του φύλου και όλο αυτό το κλίμα που δημιουργείται έχει πολύ μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη των υποθέσεών τους. Ιδιαίτερα όταν είναι μητέρες, θεωρούν ότι η κοινωνία τις τιμωρεί πιο αυστηρά κρίνοντας ότι απέτυχαν να αντεπεξέλθουν στα μητρικά τους καθήκοντα, και έτσι με τη δικαστική απόφαση τις αποκλείει από την εκτέλεση των μητρικών καθηκόντων που επιτάσσει. Ιδιαίτερότητα της γυναικείας φυλακής αποτελεί το ότι ο στιγματισμός αναφέρεται στη γονική ικανότητα της μητέρας, κάτι που δεν ισχύει για τους άντρες, που δεν χαρακτηρίζονται αυτόματα ανεπαρκείς πατέρες. Οσο για τις γυναικείες συνθέσεις, ενδέχεται για παραδειγματισμό το "καλό δείγμα" του γυναικείου είδους που αντιπροσωπεύουν οι δικαστίνες να είναι πιο αυστηρό απέναντι στις φερόμενες παραπτωματίες του ίδιου φύλου», είναι η ερμηνεία της κοινωνικής ανθρωπολόγου κ. Δέμελη.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.09.2008,id=89796520

ΑΡΧΕΙΟ