Κυριακή, 24 Ιουνίου 2007

Φυλακές 2007

Όποιος είχε την ατυχία να περάσει από τη Γ’ πτέρυγα των δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού, το πρώτο πράγμα που θα έβλεπε όταν θα έμπαινε μέσα στην πτέρυγα θα ήταν μια τεράστια σημαία του Ελληνικού κράτους. Το γεγονός αυτό σε παραξενεύει αρκετά, διότι εάν κάνεις ένα μικρό περίπατο μέσα στην ακτίνα, θα ακούσεις λίγες φορές κρατούμενους να χρησιμοποιούν την Ελληνική γλώσσα. Κάνοντας μια πιο προσεκτική παρατήρηση θα ανακαλύψεις ότι συνολικά οι ελληνικής καταγωγής κρατούμενοι είναι σαφέστατα λιγότεροι από τους αλλοδαπούς.

Η αποστροφή μου για το συγκεκριμένο σύμβολο και αυτών που εκπροσωπεί καθώς και μια τάση για να κατανοήσω αυτό το παράδοξο με ώθησε στο να αναζητήσω τα αίτια αυτής της κίνησης. Μου εξήγησαν λοιπόν ότι παρόλο που οι "Έλληνες" ουσιαστικά μειοψηφούν μέσα στην πτέρυγα, είναι αυτοί που έχουν το πάνω χέρι. Με άλλα λόγια είναι εκείνοι οι οποίοι με πρόφαση μια φανταστική συλλογική ταυτότητα απολαμβάνουν τα περισσότερα προνόμια. Ο φυλακόβιος εθνικισμός ή πατριωτισμός είναι από τις πιο βλακώδεις ιδεολογίες που συνάντησα στη ζωή μου. Παρόλο που έχει κάποια κοινά στοιχεία με αυτόν που υπάρχει στην κοινωνία, προεκτείνει και τη σαθρή επιχειρηματολογία του και στον κόσμο της παρανομίας και των φυλακών.

Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πολυπολιτισμικές συνθήκες και τον πολυφυλετικό χαρακτήρα των κρατουμένων, έχουν αποτελέσει γόνιμο έδαφος για να καρποφορήσει αυτή η αρρώστια.

Δεν θεωρώ κατ' ανάγκη αρνητικό, την οργάνωση των κρατουμένων με βάση την χώρα καταγωγής τους, τον τόπο που έχουν γεννηθεί ή ακόμα και τη γλωσσική διάλεκτο, διότι έχω παρατηρήσει ότι αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργεί εποικοδομητικά για τους κρατούμενους. Η δημιουργία πολλών μικρών δικτύων αλληλοβοήθειας αποτελούν δομές όπου γίνονται ζυμώσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι έγκλειστοι και τα οποία αρκετές φορές καταλήγουν να έχουν διεκδικητικό χαρακτήρα. Βοηθάει επίσης αρκετά τους καινούριους κρατούμενους να εγκλιματιστούν και να βρουν τη σειρά τους. Το πρόβλημα έγκειται όταν αυτές οι δομές ξεκινάνε και αποκτούν ανταγωνιστικό χαρακτήρα αναμεταξύ τους και όταν χρησιμοποιούνται για να διασπάσουν το σώμα των κρατουμένων που υπάρχει σε μια ακτίνα. Όταν δηλαδή, ο σκοπός τους δεν είναι να βελτιωθούν οι συνθήκες κράτησης για όλους, αλλά προνομιακά για αυτούς που αποτελούν αυτήν την κλίκα. Η σωφρονιστική υπηρεσία ευνοεί και εκμεταλλεύεται αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις και τις κλίκες για αυτό και αφθονούν στο περιβάλλον της φυλακής, έτσι όπως την έχω βιώσει εγώ τουλάχιστον.

Η Ελληνική σημαία η οποία δεσπόζει πάνω από τα κεφάλια των εγκλείστων της Γ’ πτέρυγας θέλει να εξηγήσει με μια κίνηση και με απόλυτους όρους ότι η πτέρυγα είναι ελληνική, και είναι ελληνική με την ίδια νοοτροπία που μια όμορφη πτέρυγα η Δ’ για παράδειγμα είναι αλβανική. Η ιστορία όμως αυτής της σημαίας, όπως και κάθε άλλης παρόμοιας, είναι αιματοβαμμένη, διότι το καλοκαίρι του 2006 κάποιοι κρατούμενοι ένοιωσαν αρκετά δυνατοί έτσι ώστε να αμφισβητήσουν την "ελληνικότητα" της πτέρυγας και βάλθηκαν να κατεβάσουν τη σημαία που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους. Τα κίνητρα τους δεν τα γνωρίζω, μπορεί να μην τους άρεσε η ιδιόρρυθμη αυτή αποτίμηση φόρου τιμής σε ένα εκδικητικό κράτος και κοινωνία ή μπορεί να θέλανε να πάρουν αυτοί τα ηνία της πτέρυγας και να αμφισβητήσουν την εξουσία μιας συγκεκριμένης κλίκας. Το κατέβασμα της σημαίας όμως αποτέλεσε αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια τα πιο ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου και να ακολουθήσει μια γενικευμένη σύρραξη η οποία άφησε πίσω της 20 τουλάχιστον τραυματίες από αυτοσχέδια μαχαίρια. Οι ανθρωποφύλακες δεν διανοήθηκαν να διακόψουν αυτή την αιματηρή συμπλοκή παρά μόνο όταν τελείωσε, με τους τραυματίες να βρίσκονται αιμόφυρτοι στο πάτωμα της πτέρυγας. Τότε και μόνο τότε διανοήθηκαν να μπουν μέσα στην ακτίνα και να τους στείλουν στο ιατρείο. Ακολούθησε υποχρεωτικός εγκλεισμός στα κελιά για περίπου 4 μέρες μέχρι να ησυχάσουν τα πνεύματα και μεταγωγές-απαγωγές στη μισή ακτίνα. Το μίσος που έχει σπείρει η υπηρεσία για να καταφέρνει να κουμαντάρει τη φυλακή, της γύρισε μπούμερανγκ. Όποιος κοιμάται πατριώτης ξυπνά εθνικιστής και μάλιστα υπό τις κατάλληλες συνθήκες μετατρέπεται σε πορωμένο φονιά, όπως έχει αποδείξει η ιστορία.

Κάμποσους μήνες μετά, με αφορμή την εξέγερση η ιστορία επαναλαμβάνεται. Περίπου 4 ημέρες χρειάστηκαν για να καλμάρουν τα πνεύματα, οι απαγωγές-μεταγωγές είχαν την ίδια έκταση, όμως αυτή τη φορά η ιστορία γράφτηκε από την ανάποδη. Αυτή τη φορά οι κρατούμενοι ξεπέρασαν τις όποιες φυλετικές διαφορές ή γλωσσικές δυσκολίες και εναντιώθηκαν στον κοινό εχθρό, βάλανε φωτιές, στήσανε οδοφράγματα. εξοπλιστήκανε με αυτοσχέδια όπλα και όλα αυτά τα στρέψανε σε αυτούς που τους καταπιέζουν ή τουλάχιστον στους φυσικούς εκπροσώπους τους. Αυτό όμως που κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί είναι ότι η συγκεκριμένη σημαία η οποία αποτέλεσε σύμβολο εξουσίας για να χυθεί τόσο αίμα, ύστερα από μερικούς μήνες αποτέλεσε σύμβολο καταπίεσης και κάηκε ολοσχερώς σε μια συμβολική κίνηση από έναν κρατούμενο χωρίς να χυθεί στάλα αίμα.

Όταν οι άνθρωποι ξεπερνάνε τις επίπλαστες διαφορές τους και αντιλαμβάνονται τα κοινά τους συμφέροντα, τότε σταματάνε να γίνονται υποχείρια της εξουσίας και γίνονται πραγματικά επικίνδυνοι απέναντι της. Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ο οποίος έκαψε τη σημαία κρίθηκε ψυχικά απροσάρμοστος και μεταφέρθηκε πειθαρχικά στο ψυχιατρείο όπου του χτύπησαν μια εξαμηνιαία αλομπερτίνα και τον μετατρέψανε σε ρομπότ. Είναι μια κλασσική μέθοδος σωφρονισμού και καταστολής όπου οι "απροσάρμοστοι" μετά την ένεση συμπεριφέρονται για ένα χρονικό διάστημα σαν να τους έχουν κάνει λοβοτομή.

Μετά από καιρό η σημαία αποκαταστάθηκε με μια καινούρια για να καταλάβουν όλοι οι έλληνες και οι ξένοι ότι η τάξη αποκαταστάθηκε και οι ισορροπίες παρόλο που ανατράπηκαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα επανήλθαν.

Για πόσο καιρό ακόμα κανείς δεν ξέρει......

Σωτήρης

"Μέρα με τη μέρα όλες οι μέρες είχαν αρχίσει να γίνονται ίδιες. Στο μήνα επάνω, όλη αυτή η χαρά είχε πια εξαφανιστεί. Η ψυχική πολλών κρατουμένων άρχισε πάλι να κλονίζεται, ξαναξεκίνησαν οι αυτοκτονίες, οι αυτοτραυματισμοί και οι θάνατοι από υπερβολική χρήση ναρκωτικών. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μείναμε με τη γεύση του άγουρου. Λίγες στιγμές ελευθερίας και εκτόνωσης σε ένα ασφυκτικό και καταπιεστικό περιβάλλον, μια απόδειξη ζωής στους έξω ότι ακόμα και μέσα στον τάφο που μας έχουνε κλείσει συνεχίζουμε να αναπνέουμε. Ποτέ δεν αντιλήφθηκα αυτόν τον άνισο πόλεμο με λογικές νίκης ή ήττας. Σημασία έχει να στέκεσαι αξιοπρεπής και να αντιστέκεσαι, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βοηθήσεις όσους περισσότερους γίνεται να ξεστρατίσουν από το κοπάδι"

http://seeyouonthebarricades.blogspot.com/2007/06/2007.html

ΑΡΧΕΙΟ