Κυριακή, 1 Απριλίου 2007

Το εξπρές του μεσονυχτίου δεν ταξιδεύει μόνο του

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ ΚΑΙ ΠΟΡΕIΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Έξω από το νου του ανθρώπου οι συνθήκες κράτησης – και όχι νοσηλείας – των ασθενών στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Κρεμάστηκε στο κελί του 15χρονος. Νεκρός και 30χρονος κρατούμενος.


Ένα 15χρονο παιδί κρεμάστηκε στο κελί του στο περιβόητο νοσοκομείο φυλακών Κορυδαλλού. Ήταν πολωνός. Έφτασε στην Ελλάδα, θεωρώντας ότι θα ανακαλύψει μια καλύτερη ζωή. Έκανε λάθος. Η διαδρομή του είναι σε όλους μας γνωστή. Ανασφάλεια, ανεργία, εκμετάλλευση, ρατσισμός, απογοήτευση, πολλές φορές ανέχεια και πείνα, φυλακή, απελπισία.

Η ιστορία του μικρού Ματιέα Ντομίντ, μοιάζει με τόσες άλλες. Χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες άνθρωποι περνούν τα σύνορα με τα πόδια ή με σαπιοκάραβα. Η γη της επαγγελίας, η κάθε γη της επαγγελίας, τους υποδέχεται σαν αριθμούς, σαν εν δυνάμει εχθρούς.

Αυτή ήταν η ζωή του πιτσιρικά. Αυτά πρόλαβε να δει. Αυτά βίωσε.

Κάποιος δημοσιογράφος ρώτησε τι είχε κάνει ο μικρός. Λες και η ανθρώπινη ζωή, μετράει ανάλογα με τις πράξεις σου.

Θα ξεχαστεί ο Ματιέα. Ξεχάστηκε ήδη. Όπως τόσοι άλλοι, που κρεμάστηκαν, που δολοφονήθηκαν, που εξοντώθηκαν σωματικά και ψυχικά μέσα στις φυλακές και τα κρατητήρια. Ο Ματιέα δεν ήταν τίποτα. Δεν ήταν Έλληνας, δεν ήταν δικός μας, δεν ήταν καν αριστερός ή αναρχικός. Δεν μας ανήκει. Μπορεί να ξεχαστεί εύκολα.

Όπως και οι τέσσερις κρατούμενοι που κάηκαν ζωντανοί στο κελί 80 του Κορυδαλλού. Όπως και ο 52χρονος Ν. Σιψάς που πέθανε αβοήθητος στις φυλακές Ναυπλίου. Όπως και ο τελευταίος στη μακρά λίστα των νεκρών στις φυλακές, ο 30χρονος Νεκτάριος Τσολάκης. Όπως και ο κρατούμενος στην Κομοτηνή που έχασε τη ζωή του την περασμένη εβδομάδα. Ανώνυμοι, απλοί αριθμοί, παραβατικοί, κακούργοι.

Ξεχάστηκε ο Σιψάς. Το όνομα του κρατούμενου στην Κομοτηνή δεν το μάθαμε ποτέ. Δεν θα το μάθουμε.

Κρατούμενοι από το νοσοκομείο του Κορυδαλλού μας κατήγγειλαν ότι μόλις το τελευταίο εξάμηνο έχουν πεθάνει αβοήθητοι δεκάδες άνθρωποι. Κανείς δεν τους αναζήτησε. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί και π;vς. Δεν δημιουργήθηκε θέμα. Δεν έγιναν τηλεοπτικές εκπομπές. Οι εφημερίδες, κάποιες και αυτές, αφιέρωσαν λίγες μόνο αράδες. Οι άλλες σιώπησαν. Η τηλεόραση για άλλα τυρβάζει, σιωπή…

Άβατο, κλειστές πόρτες, τεράστια τείχη, ανθρωποφύλακες… Η κοινωνία πάντα εκτός. Οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι οργανώσεις δικαιωμάτων, συναντούν πόρτες ερμητικά κλειστές. Σιωπή… Τα κόμματα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αδιαφορούν. Μιλάει το βαθύ κράτος, πράττει το βαθύ κράτος.

Μόνο που τώρα, υπάρχει ρωγμή. Μια χούφτα άνθρωποι σπάνε το πέπλο της σιωπής. «Οι μέσα», επικοινωνούν με «τους έξω». Το εξπρές του μεσονυχτίου, παύει να ταξιδεύει μόνο του. Ένα κίνημα αλληλεγγύης σταδιακά αναπτύσσεται. Οι κρατούμενοι δεν είναι μόνοι τους, βοηθούντος και του διαδικτύου (http://www.keli.gr)/, του Ραδιοσταθμού «Κόκκινο», της «Εποχής». Η φωνή τους βγαίνει στον αέρα. Ακούγονται.

Σήμερα, στις 12 το μεσημέρι, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, πραγματοποιεί συγκέντρωση στην πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό και στη συνέχεια πορεία προς τις φυλακές και το «νοσοκομείο» των φυλακών. Εκεί, οι φωνές θα συναντηθούν. Γιατί ο ήχος διασχίζει τον αέρα, διαπερνά το μπετό. Οι ανθρωποφύλακες, δεν μπορούν να το εμποδίσουν, όπως δεν μπορούν να εμποδίσουν αυτό, που όπως όλα δείχνουν, γεννιέται.

Κάπως έτσι αρχίζουν να βγαίνουν στο φως οι καταγγελίες των κρατουμένων για τις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν στο κατ΄ ευφημισμό νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Για τα βασανιστήρια, την απομόνωση, τις «σουίτες» για όσους από τους κρατούμενους είναι «καλά παιδιά», για τα κάτεργα για όσους είναι τα «κακά παιδιά», για τους καρκινοπαθείς που στερούνται στοιχειώδη ιατρική φροντίδα, για τους τοξικομανείς που χάνονται στο λαβύρινθο της αδιαφορίας, για τον Παναγιώτη Γεωργιάδη που συνεχίζει τον αγώνα του, αυτή τη φορά μέσα στην αποθήκη – νοσοκομείο, για τους κρατούμενους που παίζουν το ρόλο των νοσηλευτών, για την στρατικοποίηση της υγείας, (το νοσοκομείο υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης και πολλοί από τους γιατρούς είναι στρατιωτικοί), για τα ψυχοφάρμακα που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε «κομοδίνα», την ίδια ώρα που αναζητείται ασπιρίνη και τόσα άλλα.

Σήμερα κάποιοι και κάποιες θα πάνε στον Κορυδαλλό. Ίσως να είναι λίγοι. Όμως το απόστημα της αδιαφορίας έσπασε, αρχίζει να σπάει.

Πάνος Λάμπρου
ΕΠΟΧΗ 01/04/2007

ΑΡΧΕΙΟ