Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2021

«ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ»



«Όπως βλέπεις μία μαύρη φωτογραφία,
έτσι είναι η φυλακή»

                                                                                                                      (αναδημοσίευση από το Art Of Crime)

Ο Ν. έχει περάσει επτά χρόνια από τη ζωή του στη φυλακή. Κρατούμενος από τα 20, με πολυετή καταδίκη για μη βίαιο έγκλημα, αφηγείται στο “The Art of Crime” την εμπειρία του από τα ελληνικά καταστήματα κράτησης, με αφετηρία τις φυλακές ανηλίκων. Μιλά για το πώς ο ίδιος διαχειρίστηκε τον προγραμματισμό της ζοφερής καθημερινότητας στη φυλακή, αμφισβητεί το όφελος που απορρέει για την κοινωνία από την επιβολή μεγάλων ποινών ιδίως σε νέους ανθρώπους και θέτει ως  βασική προϋπόθεση για τη μη υποτροπή την ουσιαστική στήριξη των αποφυλακισμένων.

***********

Έχω περάσει εφτά χρόνια στη φυλακή: πρώτα ανηλίκων, μετά κλειστή, μετά αγροτική. Τα 21 τα έκλεισα στη φυλακή. Δεν είχα μείνει καθόλου καιρό στην Ελλάδα πριν μπω στη φυλακή, οπότε εδώ δεν είχα κανέναν. Ούτε φίλους είχα, ούτε γλώσσα ήξερα, ούτε την κουλτούρα, τίποτα. Και να είμαι και μέσα, ήτανε πολύ δύσκολο. Τους πρώτους έξι μήνες νόμιζα ότι θα γίνει το δικαστήριο και θα βγω.

Στην αρχή ήταν δύσκολο, μετά ο άνθρωπος όλα τα συνηθίζει. Κι αν δεν σκέφτεσαι να βγεις και καθημερινά κάνεις πράγματα που είσαι συνηθισμένος, οι μέρες, τα χρόνια περνάνε πιο εύκολα. Αν όμως σκέφτεσαι κάθε μέρα  ότι, ας πούμε τον Ιούλιο βγαίνω ή σε έναν μήνα βγαίνω, τότε βασανίζεις τον εαυτό σου. Αν έχεις πορεία μπροστά και πολλά χρόνια, είσαι πιο ήρεμος, πιο οργανωμένος και, εντάξει, αναλόγως και τι άνθρωπος είσαι. Εγώ ήμουνα έτσι. Στη φυλακή είναι πιο εύκολο να έχεις ένα πρόγραμμα. Τον πρώτο ενάμιση χρόνο ήτανε για μένα δύσκολο, μετά όμως μπήκα σε πρόγραμμα: το πρωί σηκωνόμουνα, πήγαινα για δουλειά, μετά γυμναστική, μετά κοιμόμουνα. Όλα είχανε ρολόι.

Απλά η φυλακή είναι ένα πράγμα που βλέπεις τον ίδιο κόσμο, τις ίδιες ιστορίες καθημερινά. Όπως βλέπεις μια μαύρη φωτογραφία, έτσι είναι η φυλακή. Δηλαδή δεν έχει χρώμα εκεί μέσα, είναι τσιμέντο, είναι γκρι χρώμα παντού. Έχεις ένα περιθώριο να είσαι με τον εαυτό σου, μόνος σου και να σκέφτεσαι και η πολλή σκέψη μέσα στη φυλακή καμιά φορά σε κουράζει. Γιατί όταν απαντάς μία ερώτηση, μετά ανοίγει δεύτερη ερώτηση και πηγαίνεις και κουράζεσαι. Τελικά δεν βρίσκεις άκρη. Προσπαθείς να μην σκέφτεσαι, να κάνεις γυμναστική, να δουλεύεις πολύ, να κουράζεσαι και να πέφτεις να κοιμηθείς.

Επισκεπτήρια δεν είχα. Για μένα, τώρα που το σκέφτομαι, είναι καλύτερα που δεν είχα κανέναν. Άλλος μπορεί να το κοιτάξει αλλιώς, και να πει «πολύ κακό πράγμα που δεν έχεις κανέναν». Αλλά αυτό το πράγμα έβλεπα: ότι κάποιος έμπαινε, έβλεπε το παιδί του και δεν μπορούσε να το αγκαλιάσει, να είναι μαζί του ή λέγανε ότι «τελειώνει ο χρόνος και πρέπει να μπεις». Έμπαινε μέσα πάλι και η οικογένεια έφευγε κι αυτό ήτανε πολύ δύσκολο, σαν να έμπαινε πάλι φυλακή.

Τη μέρα του εφετείου είχα γενέθλια. Πάω εφετείο, έχω γενέθλια και ακούω ότι μου αφήσανε την ίδια ποινή. Και γιατί; Τι είπε ο δικαστής; Είπε ότι «δεν σου μετράμε ότι ήσουνα μικρός, επειδή έκανες μεγάλο έγκλημα», λέει, «κι αν δεν σε τιμωρήσουμε τώρα μπορεί να βγεις έξω, να κάνεις χειρότερα».  Εγώ δεν συμφωνώ με αυτό, ότι με πολλά χρόνια ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος. Αυτό το πράγμα με τη μεγάλη ποινή δεν ισχύει. Από πάντοτε υπήρχε έγκλημα και θα υπάρχει, νομίζω. Απλά δεν είναι λύση να βάλεις ανθρώπους είκοσι, τριάντα χρόνια μέσα στη φυλακή να σαπίσουν εκεί. Γιατί μετά από αυτά τα χρόνια κάποιοι μερικοί πάλι θα βγούνε έξω. Και όταν θα βγούνε έξω αυτοί θα είναι ακόμα χειρότεροι προς την κοινωνία, βίαιοι και θα προσπαθήσουνε με κάποιο τρόπο να πάρουνε εκδίκηση. Αυτό το πιστεύω. Γι’ αυτόν τον λόγο κι εμείς, η κοινωνία, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να σκεφτούμε αυτό που έκανε αυτός ο άνθρωπος, γιατί το έκανε.

Αυτοί που σκέφτονται ότι μία μεγάλη ποινή θα κάνει καλύτερο έναν που έχει μικρή ηλικία είναι λάθος. Υπάρχει πολλή πιθανότητα να μάθει όχι καλά πράγματα από μεγάλους που είναι ήδη μέσα, που έχουν ξαναμπεί-ξαναβγεί. Είναι μικρός, δεν ξέρει τη ζωή, βλέπει τους μεγάλους και νομίζει ότι αυτό είναι το σωστό γιατί δεν έχει το καλό παράδειγμα. Και σιγά σιγά καταντά να είναι κάτω. Από τα παιδιά στην ηλικία μου που ήμασταν μαζί στην πρώτη φυλακή τα περισσότερα έχουνε πεθάνει. Και έξω από τη φυλακή και μέσα, άλλος με πρέζα, άλλος έπεσε από το μπαλκόνι. Τρεις τέσσερις έχουν μείνει μέσα στη φυλακή και δυο τρεις βγήκαμε. Δηλαδή πολλοί αφήσανε τη ζωή εκεί ή βγήκανε μισοί άνθρωποι, ζούνε με φάρμακα ή με πολλές ασθένειες. Κι εγώ άνετα μπορούσα να αφήσω εκεί τη ζωή. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω, τυχερός είμαι; Ειδικά με τα ανήλικα γίνονται τραγικά πράγματα. Τα περισσότερα κάποιο ίδρυμα, κάποιος μεγάλος τα κακοποίησε. Ένα τέτοιο παιδί όσο μεγαλώνει και γίνεται δυνατό, τόσο βίαιο γίνεται απέναντι στην κοινωνία. Δηλαδή είναι μπούμερανγκ, το κακό μεγαλώνει και μας γυρνάει πίσω. Και τώρα ερώτηση: ποιος φταίει για όλα αυτά; Όταν ένα παιδί δεν έχει σωστή φροντίδα και γίνεται όλο αυτό, το κακοποιούνε, και αυτό μετά κακοποιεί άλλους; Εγώ νομίζω ότι εμείς οι άνθρωποι, όταν γίνεται κάποιο βίαιο έγκλημα ή κάτι τέτοιο, κάπου φταίμε κι εμείς όλοι μας, η κοινωνία.

Πολλά πράγματα μου έμαθε η φυλακή, δηλαδή μου έμαθε να περιμένω, να μπορώ να δουλεύω με κόσμο, με διαφορετικά κεφάλια. Τη γλώσσα την έμαθα μόνος μου στη δουλειά. Με βάλανε μαγειρείο, γιατί εκεί έπαιρναν μονάχα εκείνους που είχανε μεγάλη ποινή. Στο μαγειρείο ήτανε όλοι Έλληνες, κάθε μέρα άκουγα που μιλάγανε και άρχισα να μαθαίνω τη γλώσσα και να μαθαίνω να μαγειρεύω. Γιατί είχα βαρεθεί, ήθελα να ασχολούμαι με κάτι, ήθελα να κάνω κάτι. Όταν πήγα στο μαγειρείο δεν ήξερα να καθαρίζω πατάτες και μετά με τα χρόνια έφτασα να γίνω μάγειρας, αρχιμάγειρας. Αν δεν ήξερα ελληνικά δεν θα μπορούσα να πάρω ούτε άδεια, ούτε να πάω αγροτική. Γιατί έβλεπα κόσμο που ήτανε χρόνια μέσα, δεν ξέρανε ελληνικά και ό,τι δικαιώματα είχανε ούτε ξέρανε, ούτε είχαν ασχοληθεί. Όταν δεν ξέρεις τη γλώσσα είσαι σαν μικρό παιδί, όποιος θέλει να σε κοροϊδέψει σε κοροϊδεύει.

Για να πάρω άδεια, πριν βγω εντελώς, ήρθε η αδερφή μου και με πήρε από τη φυλακή. Μόλις έκατσα στο ταξί, να σου πω την αλήθεια, ξέχασα που είχα μέσα πέντε χρόνια. Που είχα κάτσει πέντε χρόνια μέσα, που νόμιζα ότι ποτέ δεν θα ξεχάσω, μόλις έκατσα στο ταξί και έφυγα λίγο μακριά από τη φυλακή, τα ξέχασα. Δεν ξέρω γιατί. Μπορεί οι άνθρωποι έτσι να είμαστε φτιαγμένοι. Αν κοιτάς μπροστά είναι μακρινός δρόμος, αν κοιτάς πίσω είναι λίγος. Η αδερφή μου ήρθε από άλλη χώρα. Ήρθε να με πάρει να βγω για άδεια, γιατί δεν είχα κανέναν συγγενή εδώ και μου ζητάγανε  να έχω συγγενείς για να πάρω την άδεια.

Τώρα που αποφυλακίστηκα νιώθω σαν να μην ήμουν εγώ, κάποιος άλλος.  Που βγήκα έξω, τους πρώτους τρεις τέσσερις μήνες δεν μου άρεσε.  Ήταν φασαρία, βαβούρα, πολύς κόσμος. Χανόμουνα, δεν είχα συνηθίσει. Μετά σιγά σιγά μπήκα στην κοινωνία.  Όταν δεν είσαι στη φυλακή, δεν μπορείς να σκέφτεσαι και να ξέρεις τι γίνεται εκεί. Μην πω ότι «εγώ το καταλαβαίνω, εγώ το ξέρω», δεν μπορώ να το πω αυτό. Τώρα, επειδή δεν είμαι εκεί, δεν το ξέρω τι γίνεται. Αν είναι τέτοιες οι συνθήκες που ήτανε, είναι πολύ άσχημες για τον κόσμο μέσα. Υπήρξε περίοδος που άνθρωποι κοιμούνταν κάτω ή μέσα στον διάδρομο. Υπήρξε πρόβλημα με τα φάρμακα, άνθρωπος είχε καρκίνο και του δίνανε depon. Ήρθε ένα παιδί και είπε «παιδιά έχω aids και πάρτε αίμα» και πήρανε μετά από μήνες και για μήνες ήταν μαζί μας, χωρίς να παίρνει τα φάρμακά του, χωρίς τίποτα.

Για μένα κανένα πρακτικό θέμα δεν ρυθμίστηκε μέσα, για να το βρω έτοιμο έξω. Καθόλου, τίποτα. Αυτή τη στιγμή έχω ένα χαρτί που δίνω «παρών» και μόνο αυτό. Ούτε και αυτό το βοήθημα πήρα 720 ευρώ, δεν ξέρω πόσο είναι, για τρεις μήνες όλα μαζί. Δηλαδή, πόσο βγαίνει; 240 βγαίνει τον μήνα; Ούτε αυτό δεν πήρα. Δηλαδή βγήκα κοινωνία χωρίς τίποτα. Απλά κάτι έτυχε, ότι φίλος μου βγήκε πιο νωρίς, πήγε σε μια δουλειά κι εκεί θέλανε έναν βοηθό. Βγήκα Πέμπτη και Σαββάτο πήγα να δουλέψω.

Αμολάς έτσι έναν άνθρωπο που τον είχες μέσα για χρόνια. Εγώ όσο ήμουν φυλακή έχασα τον πατέρα και τον αδερφό μου, είναι μερικοί που τους πεθάνανε όλοι. Βγαίνει ο άλλος έξω και δεν έχει τίποτα, ούτε φίλους ούτε τίποτα. Έχει βγάλει δέκα χρόνια και βγαίνει έξω με 720 ευρώ για τρεις μήνες και με ένα ταμπού στη κοινωνία, που να πας κάπου και να μάθουν ότι ήσουνα φυλακή δεν θα σε πάρουν για δουλειά όσο καλός και να είσαι. Παντού θα έχεις πρόβλημα για αυτόν τον λόγο.

Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε μεγάλη στήριξη, όχι για μικρές ποινές, αλλά για αυτούς που έχουνε μεγάλη ποινή. Όταν ένας άνθρωπος εργάζεται χρόνια μέσα στη φυλακή, μπορεί να του πει το κράτος ότι σου δίνουμε κάποια ευρώ τον μήνα να δουλεύεις. Απλά αυτά τα λεφτά δεν θα τα πάρεις μέσα στη φυλακή μα όταν θα βγεις έξω κι αν πεθάνεις θα είναι στο κράτος. Εγώ δεν λέω να πληρώνεται κανονικά όπως έξω, αλλά να έχει ένα ποσό που να βγει έξω μετά από χρόνια και να πει «έχω τρία χιλιάρικα, τέσσερα χιλιάρικα μέχρι να κάνω κάτι, να βρω δουλειά και να ζήσω αξιοπρεπώς».

Άνθρωπος που έχει περάσει πολλά στη φυλακή πρέπει να έχει στήριγμα. Εγώ νομίζω ότι δεν υπάρχει κακός άνθρωπος. Δεν υπάρχει ούτε καλός άνθρωπος, είμαστε αυτό που είμαστε. Αν όμως θα έχει κάποιος στήριγμα, κάποιο βοήθημα, νομίζω ότι δεν θα κάνει ξανά έγκλημα. Όμως αν δεν έχει να φάει, αν δεν έχει να κοιμηθεί, τον αναγκάζει η κοινωνία πάλι να πάει κάτι να κάνει να ζήσει. Εκεί ξυπνάει το ζώο, πώς να σου πω, το ένστικτο.

Ν.Λ. πρώην κρατούμενος
Μάιος 2021

------------

Πηγή: https://theartofcrime.gr

Εικόνα: M.C. Escher (1898-1972)


 

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2021

ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟ MODUS OPERANDI ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

 


 

ΠΟΣΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΕΠΕΝΔΥΘΗΚΑΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

 ΣΤΑ ΓΛΥΚΑ ΝΕΡΑ;

Αθήνα, 18/6/2021

 

Του Κώστα Παπαδάκη*

Τι δεν έχουμε ακούσει, δει και διαβάσει στις λίγες εβδομάδες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα !

Η προσπάθεια ηρωοποίησης των αστυνομικών που καθημερινά εκτυλίσσεται μετά τα περιστατικά της Νέας Σμύρνης απογειώθηκε.

Οι συνήθεις παντογνώστες καλεσμένοι στις καθημερινές τηλεοπτικές εκπομπές  -εκπρόσωποι ή φερόμενοι ως εκπρόσωποι συνδικαλιστικών φορέων των αστυνομικών και του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης- άρχισαν πάλι να αναμασούν την ανάγκη ηθικής και υλικής ενίσχυσης της αστυνομίας, επενδύοντας στον φόβο των πολιτών, προκειμένου να καταστήσουν ανεκτή έως και κοινωνικά αναγκαία την όχι και λίγες φορές αυθαίρετη και βίαιη δράση της (πάντα εναντίον ανυπεράσπιστων διαδηλωτών και νεολαίων) των τελευταίων μηνών.

Άλλοι «επαϊοντες» μίλησαν δημόσια για κλιμάκωση του modus operandi των δραστών και προσπάθησαν να τυποποιήσουν το σημείο «που φτάσαμε» με την διατύπωση της αντικατάστασης της απειλής «Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου» με την διπλή αξίωση: «Και τα λεφτά σου και τη ζωή σου».

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2021

ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 40 ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ: "ΑΣΦΑΛΗΣ" Η ΤΟΥΡΚΙΑ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΣ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

                                                                   




   ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

“Ασφαλής” η Τουρκία, ανασφαλείς οι πρόσφυγες:

Η ουσιαστική εξέταση των αιτήσεων ασύλου είναι η μόνη ασφαλής λύση για άτομα που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

 

Αθήνα, 14 Ιουνίου 2021

 Με νέα ΚΥΑ που εκδόθηκε στις 7 Ιουνίου,[1]η ελληνική Πολιτεία ορίζει την Τουρκία ως «ασφαλή τρίτη χώρα» για οικογένειες, άντρες, γυναίκες και παιδιά που αιτούνται διεθνή προστασία στη χώρα μας, προερχόμενοι από πέντε χώρες,[2]ακόμα και με υψηλά ποσοστά αναγνώρισης διεθνούς προστασίας, όπως η Συρία, το Αφγανιστάν και η Σομαλία.[3]Με αυτή την απόφαση πρακτικά παγιώνεται η πολιτική αποποίησης της ευθύνης προστασίας των προσφύγων στην Ευρώπη, ακόμη και των ασυνόδευτων παιδιών,[4] στο πλαίσιο που τέθηκε ήδη από την εφαρμογή της Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας, το Μάρτιο του 2016.

Επισημαίνεται ότι η πολιτική αυτή έχει επί χρόνια μετατρέψει τα ελληνικά νησιά σε τόπο εγκλωβισμού χιλιάδων κατατρεγμένων και διωγμένων, με στόχο τη διευκόλυνση της επιστροφής τους σε τρίτες χώρες. Έχει δε γεννήσει ευρωπαϊκά σύμβολα ντροπής, όπως η Μόρια. Ωστόσο η λύση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή εκτοπισμένων ατόμων στην Τουρκία. Η Τουρκία δεν παρέχει την διεθνή προστασία της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 σε άτομα που αιτούνται διεθνή προστασία προερχόμενα από μη Ευρωπαϊκές χώρες, ενώ από το Μάρτιο του 2021 ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τ η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης και ως εκ τούτου δεν θα προστατεύει πλέον τα θύματα έμφυλης βίας, που κινδυνεύουν σε περίπτωση επιστροφής από την Ελλάδα, βάσει της νέας ΚΥΑ. Τονίζεται, δε, πως σειρά αναφορών έχουν ανά τα χρόνια κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για επαναπροωθήσεις προσφύγων από την Τουρκία, ακόμη και προς εμπόλεμες ζώνες της Συρίας.[5] Περαιτέρω, η έννοια της ασφαλούς τρίτης χώρας προϋποθέτει την ύπαρξη ουσιώδους συνδέσμου του αιτούντα άσυλο με τη χώρα αυτή και τη συναίνεση της τρίτης χώρας, προκειμένου να είναι εφικτή η επιστροφή του ατόμου. Αμφότερες οι προϋποθέσεις στην περίπτωση της Τουρκίας δεν συντρέχουν.

Κυριακή, 16 Μαΐου 2021

ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ……ΧΘΕΣ!

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

                                                          Κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα

Βασίλης Μάγγος

ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ……ΧΘΕΣ!

 Αθήνα, 16 Μαΐου 2021

Η κυβέρνηση ψήφισε πρόσφατα το ν. 4760/2020 (άρθ. 3) περιορίζοντας μεταξύ άλλων δικαιωμάτων και τις μεταγωγές στις αγροτικές φυλακές (στην ουσία εμμέσως καταργώντας τις αγροτικές), και ως εκ τούτου αυτή τη στιγμή οι φυλακές να  στενάζουν. Κελιά και θάλαμοι είναι υπερπλήρεις, με αποτέλεσμα κρατούμενοι να κοιμούνται στοιβαγμένοι ακόμα και στο πάτωμα σε άθλιες συνθήκες. Η ιατρική περίθαλψη είναι ελλιπής έως ανύπαρκτη και τεστ για covid-19 δεν γίνονται συστηματικά σε χώρους όπου η κοινωνική απόσταση είναι παντελώς αδύνατη. Μ’ αυτά τα δεδομένα και με δεδομένο επίσης ότι το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ και η Γενική Γραμματέας δεν σκοπεύουν, απ’ ό,τι φαίνεται, να προχωρήσουν έστω σε στοιχειώδη αποσυμφόρηση, θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον θα ενδιαφέρονταν να προγραμματίσουν μαζικό εμβολιασμό τόσο των κρατουμένων όσο και των σωφρονιστικών για να περιορίσουν τον κίνδυνο εξάπλωσης της νόσου μέσα και έξω από τα καταστήματα κράτησης.

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2021

ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΑΤΡΑΣ: ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ COVID-19

 




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΑΤΡΑΣ: ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ COVID-19

 

 «Κι  ας  μη  νικήσουμε,   θα  πολεμάμε  πάντα» 

Βασίλης Μάγγος   

Αθήνα, 16 Μαρτίου 2021

Το τελευταίο διάστημα πολλαπλασιάζονται οι  καταγγελίες για κρούσματα Covid-19 στις φυλακές της χώρας καθώς και οι διαμαρτυρίες για την παντελή αδιαφορία εκ μέρους του Υπουργείου και της Γενικής Γραμματέως για την υγεία και τη ζωή των κρατουμένων. Επιστέγασμα αυτών των καταγγελιών είναι  η καλπάζουσα αύξηση των κρουσμάτων στις Φυλακές Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα. Η πληρότητα της φυλακής, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου, είναι 150%. Με πανδημία, με υπερπληθυσμό, χωρίς γιατρό και χωρίς την πρέπουσα ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επίσης χωρίς  στοιχειωδώς να μπορούν να τηρηθούν τα υγειονομικά μέτρα της κοινωνικής απόστασης, η φυλακή, όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε εστία υπερμετάδοσης του ιού.

Αυτή τη στιγμή, όπως μας καταγγέλλουν, υπάρχουν περί τα 120 κρούσματα σε κρατούμενους, εκ των οποίων έξι (6) νοσηλεύονται στο νοσοκομείο, μεταξύ αυτών ένας διασωληνωμένος και  ένας νεκρός. Επίσης τρία (3) κρούσματα παρουσιάστηκαν και  στους  εξωτερικούς  φρουρούς, ενώ στους σωφρονιστικούς υπαλλήλους έξι (6), εκ  των οποίων ένας βρίσκεται σε νοσοκομείο διασωληνωμένος. Μπροστά σ’ αυτήν την έκρυθμη κατάσταση, αποφασίστηκε το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας της φυλακής να χρησιμοποιηθεί ως χώρος καραντίνας για τους έγκλειστους (διότι, προφανώς, παρά τις εξαγγελίες της Γενικής Γραμματέως τον Μάρτιο 2020, δεν έχει προβλεφθεί κατάλληλος χώρος…), ενώ πολλοί ασθενείς Covid-19 μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Νοσοκομείο των Φυλακών Κορυδαλλού! (εδώ).

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 
          Ανοιχτή επιστολή στη Σοφία Νικολάου

                                                                                                                               (αναδημοσίευση από το efsyn)

 Του Γιάννη Ραχιώτη*

--------

Σοφία,

Ελπίζω να επιτρέπεις τον ενικό, μιας και γνωριστήκαμε πριν από πολλά χρόνια και, όπως ξέρεις, το κοινό περιβάλλον είναι μεγάλο. Δεν χαίρομαι που γράφω αυτές τις γραμμές, αλλά εξοργιζόμαστε όταν σε βλέπουμε να χτυπάς μαχαιριές έναν ετοιμοθάνατο και να το ευχαριστιέσαι (ο πληθυντικός είναι γιατί διερμηνεύω τα αισθήματα πολλών κοινών γνωστών).

Σε παρακολουθώ βδομάδες τώρα να ξεκινάς τις ανακοινώσεις και τις εμφανίσεις σου στα ΜΜΕ, εφοπλιστικά και κυβερνητικά, σύμφωνα με τις οδηγίες του non paper: «Ο καταδικασμένος για 11 δολοφονίες Κουφοντίνας…». Ξέρεις ότι η μισή αλήθεια είναι ψέμα. Η οργάνωση του Κουφοντίνα από το ’75 έως το ’99 έκανε 22 εκτελέσεις και ο ίδιος συμμετείχε στις περισσότερες. Αυτό είναι αλήθεια.

Όμως, από το πέρασμά σου από την ΚΝΕ, τα ΕΑΑΚ, τη Ν.Δ., την εικόνα που σχημάτισες από τη δίκη της 17Ν, σίγουρα διαμόρφωσες ένα πολιτικό κριτήριο, οπότε αντιλαμβάνεσαι ότι η κάννη των όπλων της 17Ν ήταν στραμμένη κυρίως προς τα ξένα αφεντικά μας και τους συνεργάτες τους στην ελληνική ελίτ. Αυτό είναι η άλλη μισή αλήθεια, που την αποσιωπάς. Βέβαια κοντά σ’ αυτούς ήταν και οι φρουροί τους και δυστυχώς ο άτυχος Αξαρλιάν. Έχεις όμως τη νομική παιδεία να καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ δόλου, ενδεχόμενου δόλου και αμέλειας. Στην πολιτική, μάλιστα, η διαφορά είναι μεγαλύτερη. Παριστάνεις ότι δεν το αντιλαμβάνεσαι. Υποκρισία. Όταν όμως αυτό γίνεται για να λοιδορηθεί ένας ετοιμοθάνατος είναι και χυδαιότητα.

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2021

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΕΣΟΝ "ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟΥ'

 




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Lex malla, lex nulla*


 «Κι  ας  μη  νικήσουμε,   θα  πολεμάμε  πάντα» 

Βασίλης Μάγγος    

                                                         

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2021

 

Μετά τις εκλογές του 2019, η μεταφορά των Καταστημάτων Κράτησης από το υπουργείο Δικαιοσύνης (και πρώην Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δηλ. στο Δημόσιας Τάξης, αποκάλυψε την πρόθεση της κυβέρνησης για φυλακές χωρίς δικαιώματα, δικαιοσύνη, νομιμότητα.

 

Στη σημερινή συγκυρία αμφισβητείται πλέον συνειδητά και αυτό το δικαίωμα των κρατουμένων στη ζωή.

 

Από τη σύλληψη της οργάνωσης «17 Νοέμβρη», έως τη δίκη και τη στέρηση της ελευθερίας των μελών της υπήρξαν ποικίλες αποκλίσεις από τις νόμιμες διαδικασίες. Στο πλαίσιο της κράτησης, ο Δημήτρης Κουφοντίνας υποχρεώθηκε να κάνει μια σειρά από απεργίες πείνας για τα αυτονόητα, π.χ. 2004 για το ειδικό καθεστώς κράτησης, το 2015 για τις φυλακές τύπου Γ΄ κ.ά., και τα τελευταία χρόνια για τη στέρηση του δικαιώματος στην άδεια.

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2021

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ

 


Δεν είναι μόνον ο Κουφοντίνας 

 

                                                                                                   (αναδημοσίευση από το tvxs.gr)

Της Σοφίας Βιδάλη*

                                                                                                                              Αθήνα, 17 Φεβρουαρίου 2021


Η  απεργία πείνας αποτελούσε πάντα ένα ισχυρό εργαλείο πίεσης και διεκδίκησης θεμελιωδών συνήθως δικαιωμάτων των κρατουμένων προς τις διοικήσεις των φυλακών είτε προς το κράτος γενικά. Σήμερα βρισκόμαστε ενώπιον άλλης μιας περίπτωσης απεργίας πείνας, αυτής του Δημήτρη Κουφοντίνα, που έχει ως αιτία την άρνηση ικανοποίησης του αιτήματός του, να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλό, άρνηση που αιτιολογείται επίσημα με μια σειρά από αντιφατικές συχνά αιτιάσεις οι οποίες όμως βρίσκονται μακράν του κράτους δικαίου.

Ειδικότερα, διαπιστώνονται ζητήματα που θέτουν σε δοκιμασία θεμελιακές για το κράτος δικαίου εγγυήσεις και αρχές. Βρισκόμαστε ενώπιον του παράδοξου, για μια Δημοκρατία, φαινομένου, άνθρωποι που με άμεσο ή έμμεσο τρόπο έχουν πέσει θύματα τρομοκρατίας να αποφασίζουν για τους θύτες εγκλημάτων τρομοκρατίας, ζήτημα που υπερβαίνει τις εγγυήσεις ενός κράτους δικαίου.

Επίσης, στο κράτος δικαίου η προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων περιλαμβάνει και την πλειοψηφία και τη μειοψηφία, και τους εγκληματίες και τους μη εγκληματίες, αλλά και το ίδιο το Κράτος, που δεν μπορεί να μην εγγυάται τέτοια δικαιώματα, ούτε να παραβιάζει τους νόμους που το ίδιο θεσπίζει και κυρίως, δεν μπορεί να νομοθετεί με βάση ατομικές περιπτώσεις. Στο κράτος δικαίου η Διοίκηση δεν μπορεί να επικαλείται το έγκλημα του κρατούμενου ως κριτήριο για τη μεταχείρισή του, πόσο μάλλον δεν μπορεί να καλλιεργεί φραστικούς λαϊκισμούς με εκφράσεις τύπου «πολυδολοφόνος» που απαξιώνουν τον νομικό μας πολιτισμό.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2021

ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ: Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΕΊΝΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ

 


Η παρακάτω ανακοίνωση από την οποία προκύπτει ότι η κατάσταση της υγείας του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα βρίσκεται σε οριακό σημείο, στάλθηκε στην Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων εκ μέρους της συνηγόρου του Ιωάννας Κούρτοβικ.  

                        

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Για την κατάσταση της υγείας του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα 

 

Με την ιδιότητα της συνηγόρου και ορισμένης ως νόμιμου εκπροσώπου του, επισκέφθηκα για τρίτη φορά,  εκτάκτως,   τον Δημ.Κουφοντίνα στο  Νοσοκομείο της  Λαμίας, εχθές, Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου  (37η ημέρα απεργίας πείνας). 

 

Ο  απεργός,    από την προηγουμένη ημέρα   είχε εμέτους   και αδυνατούσε να πιει νερό. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη, οι γιατροί πολύ ανήσυχοι   και  προβληματισμένοι,    μου εξήγησαν ότι πρέπει να  τοποθετηθεί κατεπειγόντως ορός ενυδάτωσης.    Όπως είπαν οι γιατροί,  η κατάσταση του ήταν επικίνδυνη, καθώς, εκτός από όλα τα υπόλοιπα,   μεγάλη απώλεια μυϊκής μάζας,  σοβαρή απίσχναση,  παρατεταμένη ακινησία με κίνδυνο κατακλίσεων, προβλήματα όρασης  (διπλωπίας),  αιμορραγία  ούλων, αρχόμενη περιφερική νευροπάθεια,  έχουν παρουσιαστεί προβλήματα και από την λειτουργία της χολής σε βάρος του στομάχου, αδυναμία πρόσληψης νερού  και κίνδυνος αφυδάτωσης   και μπορεί  απότομα να προκληθούν πολλαπλοί κίνδυνοι για την ζωή του.   Η  κατάσταση ήταν αντίστοιχη με  συνθήκες απεργίας δίψας.

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2021

COVID 19 -ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ;

 



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 COVID 19 -ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ;

                                                                                                               «Κι  ας  μη  νικήσουμε,   θα  πολεμάμε  πάντα»

                                                                                                                                                                                      Βασίλης Μάγγος

 

Αθήνα, 10 Φεβρουαρίου 2021

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, εδώ κι έναν χρόνο, της Γενικής Γραμματείας Αντεγκληματικής Πολιτικής να παρουσιάσει εν μέσω πανδημίας μια ειδυλλιακή εικόνα για τις φυλακές και παρότι έχει επιβάλλει άκρα του τάφου σιωπή σχετικά με τα κρούσματα, η πραγματικότητα την διαψεύδει συστηματικά (βλ. Διαβατά, Νιγρίτα, Λάρισα, Γρεβενά, Πάτρα, κλπ, οπότε και αναγκάστηκε να λάβει κάποια υποτυπώδη υγειονομικά μέτρα). Απλώς,  χρησιμοποιεί την πανδημία  ως άλλοθι για την περιστολή των δικαιωμάτων των κρατουμένων που συνεχίζουν να βρίσκονται σε μια συνεχή καραντίνα, ξεκομμένοι από τον έξω κόσμο,  ενώ τα κρούσματα του Covid-19 συνεχίζουν να εξαπλώνονται εντός των φυλακών.    

Πριν από μερικές ημέρες, στις φυλακές της Θήβας παρουσιάστηκαν κρούσματα  στο υπαλληλικό προσωπικό και τη διεύθυνση. Τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, ο ΕΟΔΥ επισκέφτηκε τη φυλακή. Έγινε απολύμανση στις πτέρυγες και τεστ σε κρατούμενες. Στην μεν Β΄ πτέρυγα σε όλες τις κρατούμενες, ενώ στις υπόλοιπες πτέρυγες σε ορισμένες κρατούμενες. Βέβαια τα επιλεκτικά τεστ είναι στάχτη στα μάτια των κρατουμένων, γιατί με ποιον τρόπο μπορούν να προστατευτούν οι «τεσταρισμένες» κρατούμενες από τον κορονοϊό, όταν επιστρέφουν στο θάλαμό τους και το 90% των συγκρατουμένων τους είναι χωρίς τεστ;  

Την Τρίτη 9/2 ο ΕΟΔΥ υποσχέθηκε ότι θα επισκεπτόταν ξανά τις φυλακές της Θήβας για να συνεχίσει τα τεστ, αλλά δεν εμφανίστηκε, και σήμερα 10/2 είναι άγνωστο αν θα πάει.

ΑΡΧΕΙΟ