Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ: ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΑΣΥΛΟ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ ΕΕ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΑΣΥΛΟ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Όχι άλλες παραβιάσεις των δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο στο βωμό της Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας

                                                                                              
                                                                                              Αθήνα, 14 Μαΐου 2018

Οι υπογράφουσες οργανώσεις-μέλη της Καμπάνιας  για την Πρόσβαση στο Άσυλο εκφράζουμε την έντονη ανησυχία μας καθώς διαπιστώνουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να συνεχίσει την εφαρμογή της Κοινής Δήλωσης αρχηγών κρατών μελών της ΕΕ-Τουρκίας, παραβλέπει τα σοβαρά ζητήματα νομιμότητας και παραβίασης των δικαιωμάτων του ανθρώπου που καταγράφονται ιδίως στα νησιά του Ανατ. Αιγαίου και ανακύπτουν από την υλοποίησή της. Σημειωτέον ότι τα ζητήματα αυτά έχουν ήδη επισημανθεί από την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου,  τις οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα διεθνή και ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και στην πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την παράνομη επιβολή περιορισμού κυκλοφορίας των αιτούντων άσυλο στα νησιά.  

Ειδικότερα θα θέλαμε να τονίσουμε ότι:

1) Παρά το γεγονός ότι με την υπ’ αριθ. 805/2018 απόφαση του ΣτΕ, ακυρώθηκε η,  από τον Ιούνιο του 2017, απόφαση της Διευθύντριας της Υπηρεσίας Ασύλου περί «Περιορισμού κυκλοφορίας των αιτούντων διεθνή προστασία», γιατί παραβίαζε τη νομιμότητα, λίγες μόνο μέρες αργότερα επανεκδόθηκε νέα όμοια, κατά το περιεχόμενο των μέτρων, απόφαση του Διευθυντή της Υπηρεσίας Ασύλου (ΦΕΚ 1366Β/20-4-2018), η οποία καταστρατηγεί τη νομιμότητα αφού η Διοίκηση, αντί να συμμορφωθεί ως όφειλε, παραγνωρίζει τα κριτήρια της απόφασης του ΣτΕ και συγκεκριμένα δεν λαμβάνει υπόψη:

·         τον κίνδυνο έκθεσης των αιτούντων άσυλο σε συνθήκες που δεν συνάδουν με την οδηγία Υποδοχής, εξαιτίας των συνθηκών υποδοχής, που επικρατούν στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου,

·         την υποχρέωση τήρησης της αρχής της αναλογικότητας, καθώς δεν τάσσει ανώτερα όρια ισχύος του περιορισμού, τους ειδικότερους λόγους  για την επιβολή του και δεν προβλέπει την παροχή δυνατότητας εξατομικευμένης εξέτασης της επιβολής του περιορισμού,

·         την υποχρέωση επιμερισμού των αιτούντων άσυλο στο σύνολο της Ελληνικής επικράτειας και τον σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης κοινωνικών εντάσεων, όπως οι πρόσφατες στη  Μυτιλήνη, με οργανωμένες επιθέσεις εναντίον προσφύγων.

2) Προκειμένου δε  να εξυπηρετηθεί η εφαρμογή της Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας, το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής εισήγαγε, εκ νέου, στο Κοινοβούλιο για ψήφιση νομοσχέδιο που περιλαμβάνει τροποποιήσεις της διαδικασίας ασύλου, οι οποίες φτάνουν στο σημείο να καταργούν, στην ουσία, το δικαίωμα των αιτούντων άσυλο σε δίκαιη και αποτελεσματική διαδικασία ασύλου, σε πραγματική προσφυγή και δικαστική προστασία. Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στις τροποποιήσεις που αφορούν, μεταξύ άλλων: στη σύντμηση των προθεσμιών για την άσκηση βασικών δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο, στην πλασματική επίδοση των δευτεροβάθμιων αποφάσεων και την τελεσιδικία, στη συμμετοχή καθώς και τη δυνατότητα αντικατάστασης δικαστικών λειτουργών στις Επιτροπές Προσφυγών και τη διαδικασία επιλογής του Διευθυντή της Αρχής Προσφυγών μόνο με απόφαση του Υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής αντί της προβλεπόμενης Επιτροπής με εχέγγυα ανεξαρτησίας,  καταργώντας έτσι μια βασική εγγύηση για την ανεξάρτητη λειτουργία της.

Καλούμε την Ελληνική Πολιτεία:

Να μην προχωρήσει σε περαιτέρω επιτάχυνση της διαδικασίας ασύλου.

Να διασφαλίσει την πρόσβαση, παραμονή και προστασία των αιτούντων άσυλο στην ελληνική επικράτεια μέχρι την ολοκλήρωση μιας δίκαιης εξέτασης των αιτημάτων τους καθώς και το δικαίωμά τους σε αποτελεσματική προσφυγή, με τη ρητή πρόβλεψη αυτόματου ανασταλτικού αποτελέσματος των σχετικών ένδικων μέσων.

Να προβεί σε άμεση κύρωση του 4ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που απαγορεύει τις ομαδικές απελάσεις και προβλέπει την ελευθερία κυκλοφορίας όλων όσων διαβιούν νόμιμα στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο.

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ (αλφαβητικά)


ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr 
ΑΡΣΙΣ - Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων http://arsis.gr
Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών http://migrant.diktio.org
Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου http://www.hlhr.gr
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι https://greekhelsinki.wordpress.com
Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες http://www.gcr.gr
Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων http://www.refugees.gr
Κέντρο Συμπαραστάσεως Παλιννοστούντων και Μεταναστών – Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων http://www.ecclesia.gr/greek/koinonia/kspm.html
"ΛΑΘΡΑ;" - Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου http://www.lathra.gr
Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών http://www.omadadikigorwn.blogspot.com
Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων http://www.tokeli.gr
Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο (RSA) http://rsaegean.org/el

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

KEIMENO – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ




KEIMENO – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
6/5/18

Τα προβλήματα υγείας στις φυλακές είναι αντικειμενικά ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η φυλακή μπορεί μεν να είναι μια δύσκολη πραγματικότητα όμως είναι ένας πραγματικός εφιάλτης για όσους έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, αφού δεν γνωρίζουν τελικά αν θα βγουν από την φυλακή ζωντανοί ή νεκροί!

Ένας κρατούμενος/νη δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τα συνήθη προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος ελεύθερος, με το ‘‘διαλυμένο’’ σύστημα υγείας και τις ελλείψεις του αλλά βρίσκεται στο έλεος του συστήματος εγκλεισμού με ότι αυτό συνεπάγεται: ελλείψεις ιατρών, ιατροφαρμακευτικών υλικών, αδιαφορία, εγκατάλειψη, γραφειοκρατία, κοινωνικό ρατσισμό και εκδικητικότητα από τις υπηρεσίες και ενίοτε από τους γιατρούς που δουλεύουν στις φυλακές.

Μέσα σε αυτό το ‘‘πλέγμα’’ προβλημάτων παγιδεύτηκε η συγκρατούμενή μας Δέσποινα Ζαχαρίου, που πάσχει από καρκίνο. Όταν συνελήφθη τον Οκτώβρη του 2017 δεν είχε πρόβλημα. Τρία χρόνια πριν την σύλληψή της είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο του στήθους και τα είχε καταφέρει. Έκανε τις αναγκαίες εξετάσεις και λάμβανε ιατροφαρμακευτική αγωγή που βοηθούσε ώστε να μην εμφανιστεί ξανά καρκίνος. Το οικογενειακό της ιστορικό είναι η ‘‘σφραγίδα’’ του κινδύνου που την απειλεί: Η μητέρα της πέθανε από καρκίνο του μαστού στην ίδια ηλικία με αυτήν, στα 36 της χρόνια. Το ίδιο και η αδερφή της μητέρας της. Με ένα τέτοιο ιστορικό βρέθηκε στην φυλακή. Την αγωγή που έπαιρνε έξω, δεν την πήρε ποτέ παρόλο που την ζητούσε. Είχε μαζί της το βιβλιάριο υγείας της που έγραφε κάθε εξέταση, χειρουργείο, ακτινοβολίες, θεραπείες. Κανένας δεν την πήρε στα σοβαρά. Μέχρι που ψηλάφισε μόνη της , την πρώτη ‘‘ύποπτη εστία’’ στο στήθος. Από εκεί ξεκίνησε μια Οδύσσεια για την Δέσποινα, που κράτησε μήνες αφού το ιστορικό της δεν έλεγε τίποτα στους υπεύθυνους της φυλακής για το επείγον της κατάστασης. Από τις αρχές Δεκέμβρη έχει κάνει συνολικά οκτώ μεταγωγές σε διάφορα νοσοκομεία ανά την Αττική. Δύο φορές στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, 3 φορές στο ‘‘Μεταξά’’ και 3 φορές στον ‘’Ευαγγελισμό’’. Στις διαμαρτυρίες της στην υπηρεσία για την έλλειψη σχεδίου και τις καθυστερήσεις, η απάντηση ήταν: ‘‘αφού σε πάμε σε νοσοκομεία’’.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ


 
 Αποτέλεσμα εικόνας για κινηση υπερασπισης προσφυγων πατρα
 

9.5.2018

Ο πρόσφατος φόνος νεαρού πρόσφυγα στο εργοστάσιο Λαδόπουλου (που κατά τραγική ειρωνεία συνέβη λίγες ημέρες μετά την εξόντωση της οικογένειάς του από τον ISIS) έφερε ξανά στο προσκήνιο τη δημόσια συζήτηση για την κατάσταση των προσφύγων στην Πάτρα και τις πολιτικές αντιμετώπισης του ζητήματος. Το απαράδεκτο και απολύτως καταδικαστέο αυτό έγκλημα, του οποίου η αστυνομική πλευρά έχει ήδη πάρει το δρόμο της, έδωσε αφορμή να πληθύνουν οι φωνές αξιωματούχων και παραγόντων, που «αναγνωρίζουν μεν το προσφυγικό δράμα», αλλά, σε ό,τι αφορά στην Πάτρα, η προκρινόμενη λύση εξαντλείται στην απαίτηση μεταφοράς των προσφύγων σε άλλες περιοχές της χώρας, ώστε να μη διαταράσσεται η λειτουργία του λιμανιού της πόλης.

  Ας πούμε λοιπόν όλη την αλήθεια, ας δούμε όλη την εικόνα.   

 Ξεκληρισμένοι άνθρωποι, αφού διαβούν χιλιάδες χιλιόμετρα, φτάνουν στη χώρα μας, αναζητώντας στην Ευρώπη τη δυνατότητα ασφαλούς και αξιοπρεπούς ζωής. Η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Οι διαδικασίες ασύλου είναι δυσκίνητες έως απρόσιτες, η Ευρωτουρκική Συμφωνία απειλεί να τους ξαναστείλει πίσω στη βία και τον πόλεμο, ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα εγκαταλείπονται στο δρόμο μετά την αρχική καταγραφή, το στοίβαγμα άλλων προσφύγων σε ανοργάνωτους χώρους ή ο εγκλεισμός σε κέντρα κράτησης αναπαράγει την αθλιότητα και τις σχέσεις εκμετάλλευσης που ήθελαν να αποφύγουν. Η πρόσδεση στα κυκλώματα διακίνησης φαίνεται η μόνη διέξοδος. Με την επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική να προτιμά να χρηματοδοτεί στρατόπεδα προσφύγων/άντρα δουλεμπορίου στη Λιβύη αντί να μεριμνά για την ένταξη των προσφύγων στις ευρωπαϊκές χώρες, τα κυκλώματα διακίνησης (με την «αζημίωτη αρωγή» ανθρώπων σε θέσεις–κλειδιά) χαράζουν τους δρόμους και τους τρόπους των μετακινήσεων των προσφύγων προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Μετά το κλείσιμο της εξόδου από το βορά, η Πάτρα μένει ως μόνη λύση, για όσους πρόσφυγες έμειναν εκτός νομιμοποιητικής διαδικασίας.

Αν κινδυνεύει το λιμάνι της Πάτρας από κάποιον, αυτός δεν είναι ο ίδιος ο προσφυγικός πληθυσμός. Είναι η κυβερνητική και ευρωπαϊκή πολιτική άρνησης απόδοσης προσφυγικής ιδιότητας στους/τις πρόσφυγες. Όσες οχυρώσεις κι αν γίνουν στα λιμάνια, όσες επιχειρήσεις απομάκρυνσης προσφύγων κι αν στηθούν, απλώς θα ανακυκλώνουν τις πύλες εξόδου προς τη Δύση και θα συντηρούν παραβατικές συμπεριφορές. Μόνο η νομιμοποίηση και η θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των προσφύγων διασφαλίζει τόσο τους/τις πρόσφυγες, όσο και τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες.

Η Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων  Προσφύγων και Μεταναστών/τριών επιμένουμε στα αυτονόητα : 

-Επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου για όλους/ες τους/τις πρόσφυγες. Οργανωμένο κλιμάκιο από το υπεύθυνο υπουργείο πρέπει να επισκεφθεί τους χώρους όπου καταλύουν οι πρόσφυγες και να διεκπεραιώσει τα ζητήματα κατά περίπτωση.

-Ειδική μέριμνα και χώροι φιλοξενίας  για τα ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα .                                                                                  

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΠΟΡΕΙΑ Σάββατο 5/5  ώρα 13:00 Θησείο (σταθ. ΗΣΑΠ) 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ Σάββατο 5/5 ώρα 20:00 Πλατεία Πρωτομαγιάς

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Παρασκευή 11/5  ώρα 9:00 Εφετείο (Αλεξάνδρας)








Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΥ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΣΠΙΩΤΗ



Στις 2 Μάη είναι το εφετείο της συγκεκριμένης υπόθεσης 

Κινηματογραφική απόδραση από το Μεταγωγών - Έκοψαν τα κάγκελα και κατέβηκαν με σεντόνια!!!

 αναδημοσίευση από το omniatv

«Ο εισαγγελέας Ασπρογέρακας μου είπε ότι θα ζητήσει το βίντεο αλλά δεν ασχολήθηκε ποτέ και αυτό είναι ενδεικτικό της συγκάλυψης που επιχειρούν»

 


Στις 6 Φλεβάρη του 2016 κλιμάκιο αστυνομικών της «αντιτρομοκρατικής» βασανίζει τον Παναγιώτη Ασπιώτη στη Διεύθυνση Μεταγωγών στην Πέτρου Ράλλη προκειμένου να του αποσπάσει γενετικό υλικό. Τι κι αν η τελευταία τροποποίηση του σχετικού νόμου προβλέπει πως η διαδικασία λήψης DNA πρέπει να γίνεται με σεβασμό στην προσωπικότητα του κατηγορούμενου, ο Παναγιώτης Ασπιώτης τελικά όχι μόνο βασανίστηκε αλλά επιπλέον βρέθηκε να κατηγορείται για αντίσταση κατά τη αρχής με συνέπεια να καταδικαστεί πρωτόδικα σε ποινή φυλάκισης ενός έτους.
Στις 2 Μάη ο Παναγιώτης Ασπιώτης θα δικαστεί ξανά, μετά από την έφεση που υπέβαλε κατά της πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης.

Το χρονικό του ενορχηστρωμένου βασανισμού του από διάφορους φορείς εξουσίας μάς περιγράφει ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε αποκλειστικά στο The Case / οmniatv.

– Πότε και πού πραγματοποιήθηκε το περιστατικό του βασανισμού σου; Ένα σύντομο χρονικό.
Οι κλούβες από Ναύπλιο προς Κορυδαλλό φεύγουν κάθε Πέμπτη, προκείμενου να μεταγάγουν όσους έχουν δικαστικές υποχρεώσεις. Ενώ λοιπόν είχα ετοιμαστεί από την Πέμπτη, δεν με βάλανε μαζί με τους άλλους και μου είπαν ότι θα φύγω την Παρασκευή. Τελικά έφυγα το Σάββατο μόνος μου, χωρίς άλλους κρατούμενους, με ένα μικρό κλουβάκι. Μου είχε κάνει εντύπωση που έφευγα μόνος μου και για να βεβαιωθώ ρώτησα τους αστυνομικούς στην κλούβα πού πηγαίνουμε και μου απάντησαν ότι πηγαίνουμε Κορυδαλλό. Κατά τις 12 το μεσημέρι ξεκινήσαμε και δυο ώρες μετά, αντί να πάμε στις φυλακές Κορυδαλλού, σταματήσαμε στη Διεύθυνση Μεταγωγών στην Πέτρου Ράλλη. Τους ρώτησα γιατί σταματήσαμε εδώ και μου απάντησαν ότι θα συνεχίσει άλλη κλούβα μέχρι τη φυλακή μαζί με άλλους κρατούμενους. Με πήγαν πάνω και μόλις φτάνουμε στον όροφο μου λένε ότι θα μπω στην απομόνωση. Τους ρωτάω γιατί και μου απαντάνε ότι έχουν εντολές. Θα μείνεις εδώ μου λένε γιατί δεν δέχεται ο Κορυδαλλός μεταγωγές το Σάββατο. Στις 14.05 είχα φτάσει στον όροφο και στις 14.15 έκλεισαν όλα τα καρτοτηλέφωνα από όλους τους θαλάμους.

Στις 14.20 έρχονται δύο ασφαλίτες της «αντιτρομοκρατικής» και μου λένε ότι έχουν εισαγγελική εντολή να μου πάρουν DNA με κάθε τρόπο. Τους λέω πως δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω και μου λένε ή με το καλό ή με το άσχημο θα σου πάρουμε γιατί έχει δώσει εντολή ο Νικόπουλος -ο Ειδικός Εφέτης Ανακριτής που με κάλεσε για τη συμπληρωματική δίωξη- και μου δείχνουν ένα χαρτί εκεί και μου λένε θα σου πάρουμε με κάθε μέσο. Στην αρχή μου έλεγαν να μπω μέσα στο κελί να το συζητήσουμε. Εγώ δεν έμπαινα γιατί ήξερα ότι εκεί δεν μας παίρνουν οι κάμερες. Αφού είδαν ότι δεν έμπαινα έφυγαν. Μετά από λίγο με φωνάζουν οι μπάτσοι του Μεταγωγών και καθώς πλησιάζω μου λένε να μου φορέσουν χειροπέδες. Τους λέω ότι δεν βάζω γιατί απαγορεύεται μέσα στην πτέρυγα. Βλέπω τότε από μια γωνία να ξεπροβάλει διακριτικά το κεφάλι ενός ασφαλίτη που φορούσε φουλφέις. Μου ξαναζητήσανε να μου περάσουν χειροπέδες και εγώ αρνήθηκα πάλι και έρχονται κατά πάνω μου έξι-εφτά κουκουλωμένοι. Γαντζώνομαι τότε από την κιγκλίδα, γιατί σκέφτηκα ότι είναι να γίνει να γίνει εδώ τουλάχιστον που έχει κάμερες και είναι ελεγχόμενο. Με λαβές τελικά καταφέρνουν να με βγάλουν από τα κάγκελα και να με ρίξουν κάτω. Προσπαθούν να μου βάλουν χειροπέδες πισθάγκωνα και με χτυπάνε. Κάποια στιγμή τα καταφέρνουν. Κάποιος μου χτυπάει το κεφάλι στο πάτωμα. Σε κάποια φάση μου βάζουν χειροπέδες και με σέρνουν καμιά εικοσαριά μέτρα στην άλλη άκρη. Μέχρι εδώ τα έχουν καταγράψει οι κάμερες. Εκεί όμως που με έσυραν σε ένα δωμάτιο, όχι κελί, είναι τελείως τυφλό από κάμερες. Δεν φαίνεται ούτε ποιος βγαίνει ούτε ποιος μπαίνει. Δεν φαίνεται εκεί ποιος έχει μπει ούτε ότι έχω μπει εγώ.

Μόλις με βάλανε στο δωμάτιο ζήτησαν βοήθεια από τους μπάτσους του Μεταγωγών. Με είχαν κάτω στο πάτωμα δεμένο πισθάγκωνα και προσπαθούσαν να μου ανοίξουν το στόμα, εγώ δεν το άνοιγα, και αρχίζουν να μου πιάνουν τα πόδια. Παρότι δεν κλώτσαγα, το πρώτο πράγμα ήταν να με πιάσουν και να μπλοκάρουν τα πόδια μου. Οι μπάτσοι της «αντιτρομοκρατικής» προσπαθούσαν να μου ανοίξουν το στόμα. Άρχισαν να πατάνε πάνω στα πόδια μου, στον αστράγαλο, με δύναμη και ένας άλλος με το γόνατο με πίεζε στα πλευρά, από όπου έπαθα και αποκόλληση. Η αποκόλληση στα πλευρά πονάει πολύ και για μέρες, αλλά δεν φαίνεται από τον ιατροδικαστή. Με πίεζαν με τα γόνατα στα πλευρά. Όσο πέρναγε η ώρα και εγώ δεν άνοιγα άρχισαν να με χτυπάνε στο στομάχι με μπουνιές. Ο επικεφαλής, ο Ράπτης, έβλεπε ότι δεν έβγαινε άκρη και τους έλεγε να με βάλουν σε καρέκλα για πιο εύκολα. Με βάραγαν μπουνιές. Σε εκείνη τη φάση δεν θυμάμαι αν έφαγα και κλωτσιές.

Με βάζουν τελικά σε μια καρέκλα, μου κάνουν κάποιες λαβές και αρχίζουν να με πνίγουν. Ο ένας με έπιασε από το λαιμό και το σβέρκο, ο άλλος μου έκλεισε τη μύτη και ένας τρίτος μου γύρισε το πιγούνι προς τα πάνω. Αυτός ο πνιγμός κράτησε κανένα τρίλεπτο περίπου. Κάποια στιγμή άρχισε να ακούγεται μια κραυγή, ένας βρόγχος, από μένα που δεν μπορούσα να το ελέγξω. Έβγαινε μόνο του. Κάτι σαν γρύλισμα, δεν μπορώ να στο περιγράψω. Εγώ προσπαθούσα να μην ανοίξω το στόμα μου αλλά με τόση πίεση άνοιξε τελικά μόνο του. Βάζουν μέσα μια μπατονέτα άλλα έσπασε και την κατάπια. Μετά μου έβαλαν δεύτερη και μου το πήραν.

Στο μεταξύ επειδή αυτοί φώναζαν -εγώ δεν φώναζα για να μην ανοίξω το στόμα μου- οι κρατούμενοι νόμιζαν ότι φωνάζω εγώ και ξεσηκωθήκαν. Κυρίως οι Αλβανοί γιατί νόμιζαν ότι ήταν ένας δικός τους. Αυτό το είπε στο δικαστήριο και ένας αξιωματικός του Μεταγωγών που ήρθε να καταθέσει. Είπε ότι αυτός σε κάποια φάση έφυγε για να ηρεμήσει τους κρατούμενους. 
Η φασαρία που άκουγαν όμως ήταν από τους μπάτσους που έβριζαν και γκάριζαν.

 Με το που πήραν το DNA, φεύγει ο επικεφαλής τους έξω από το δωμάτιο για να πάρει στο κινητό και να δώσει συνοπτική αναφορά στην υπηρεσία του. Και όταν έφυγε αυτός οι υπόλοιποι άρχισαν να χτυπάνε και με κλωτσιές και με μπουνιές, χωρίς λόγο πια αφού μου είχαν πάρει το DNA. Εκδικητικά.

ΑΡΧΕΙΟ