Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ



Νέο σκεπτικό, ίδια απόρριψη
                                                                                
                                                                                                              (αναδημοσίευση από το efsyn)


Η εφαρμογή του θεσμού των αδειών παραμένει δυστυχώς στα μυαλά πολλών ένα «προνόμιο» και όχι ένα ευεργετικό δικαίωμα που δίνει μια μικρή έστω ανάσα στους κρατούμενους που το θεμελιώνουν. Ο Νόμος μπορεί μεν να προβλέπει ότι η παραχώρηση του δικαιώματος αυτού δεν εξαρτάται από το αδίκημα του κάθε κρατούμενου και δεν μπορεί να τον δικάζει ξανά, αλλά η εφαρμογή του Νόμου για κάποιους κρατούμενους είναι ψιλά γράμματα. Μετά την πολλοστή απόρριψη αυτού του δικαιώματος για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, με ένα νέο σκεπτικό που δεν «ακουμπάει» σε καμία από τις προβλεπόμενες διατάξεις, πήραμε την ακόλουθη δήλωση από τον ίδιο.

«Η τελευταία απόφαση του Συμβουλίου του Πειραιά, με την οποία ακυρώνεται η απόφαση του Συμβουλίου της φυλακής για άδεια εξόδου μου από τη φυλακή, ξεπέρασε κάθε προηγούμενη.

Μέχρι τώρα, εισαγγελείς και δικαστές απαιτούσαν αποκήρυξη και δηλώσεις μετανοίας.

Τώρα προχωρούν πιο βαθιά, μέχρι τον πυρήνα της ανθρώπινης συνθήκης, την ίδια τη συνείδηση: «ουδόλως έχει διαφοροποιηθεί το συνειδησιακό του υπόβαθρο» αποφαίνονται, ενώ χαρακτηρίζουν «στρεβλή» την ιδεολογία μου, τον κομμουνισμό.

Δεν ξέρω τι τρόπους και τι μεθόδους έχουν στον νου τους οι δικαστές του Πειραιά για να μεταβληθεί αυτό το «συνειδησιακό υπόβαθρο» και να «ισιώσει» αυτή η στρεβλή ιδεολογία.

Ξέρω όμως ότι τα πρότυπα του βαθέος κράτους, ιστορικά δοκιμασμένα, είναι τα έκτακτα στρατοδικεία και η Ιερή Εξέταση. 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ HΛΙΕ ΝΟΗΤΕ ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΑΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΗΡΙΑΝΝΑΣ,ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΚΛΗ...



Η παρακάτω επιστολή στάλθηκε στην Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων από τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο (Κάιν)


ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ HΛΙΕ ΝΟΗΤΕ ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΑΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΗΡΙΑΝΝΑΣ,ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΚΛΗ...

                                                                                      Αθήνα, 14 Ιουλίου 2017

“Μονάχα τρεις λέξεις, πιστεύω, φτάνουν για να καθοριστεί το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο. Αξιοπρέπεια-Ελευθερία-Αλληλεγγύη. Η μια δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τις άλλες δυο, καμία δεν πέφτει από τον ουρανό. Θέλουν τιμή και τόλμη. Αυτές είναι όμως οι δύσκολες έννοιες που δίνουν στον άνθρωπο υπόσταση, που μετατρέπουν την επιβίωση σε ζωή”
Φαίη Μαρί Μέγερ

“Αν η δικαστική εξουσία έχει τη δύναμη να κάνει τον κόσμο να υποκύπτει στους νόμους της και ακόμη περισσότερο στην υπέρβασή τους δεν αποδεικνύει ότι η ποιότητα κυριαρχεί αλλά ότι μπορεί να μετατρέψει τον Kόσμο σε Καφκική κόλαση”
Αθηνά Τσάκαλου

Η καθηγήτρια ξένων γλωσσών Φαίη Μαρί Μέγερ και η Αθηνά Τσάκαλου (μητέρα των Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου, φυλακισμένα μέλη τής “Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς”... ), η Εύη Στατήρη, η Αλίθια Ρομέρο, η Αγγελική Σωτηροπούλου είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα ανθρώπων που στο πρόσφατο παρελθόν βρέθηκαν στην φυλακή ως άλλες Καταρίνες Μπλούμ * , στο όνομα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”. Ο παραλογισμός χωρίς πάτο του νομικού ολοκληρωτισμού δεν... βρίσκει διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους, εραστές, συζύγους, μάνες από την μία πλευρά και από την άλλη πρόσωπα που εντάχθηκαν στο “αντάρτικο πόλης” που επιμένει άσκοπα και απελπισμένα (αν και έχει ηττηθεί όσο αφορά αυτή την “στρατηγική αγώνα” παγκόσμια ) στην αυταπάτη πως τα εργαλεία ανατροπής της Καφκικής κόλασης και βαρβαρότητας... βρίσκονται στον δυναμίτη και στον συνωμοτισμό.

Ένα ακόμη στοιχείο που κάνει αυτόν τον νομικό παραλογισμό όχι απλά άδικο και απάνθρωπο είναι ο ρατσισμός, η εκδικητικότητα και ο μισογυνισμός που τον διακρίνει αφού επιλέγει σχεδόν πάντα ως θύμα (στον βωμό της Θέμιδας που ασελγεί) την γυναικεία οντότητα λόγω της ερωτικής, μητρικής και στενά συγκινησιακής σχέσης με τους έγκλειστους καταδικασμένους για ένοπλη δράση.

ΑΡΧΕΙΟ